Tην Τρελα μου Μεσα...

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

2012-02-06T14:14:00.029+02:00

λΟγΙκΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΤρΕλΑς

(νοηματικοί ακροβατισμοί σ΄ ένα ακαθόριστο σύμπαν)

ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Σημείο συνάντησης: Σταθμός από καιρό εγκαταλελειμμένος. Θέση: Κάθετα ή οριζόντια κάτω από βλέμματα-καρφιά. Προορισμός: Ιθάκη. Επιβάτες: Νέοι εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες, σπουδαστές παντός επιστητού, ψαγμένοι τύποι, ποιητές, απλές νοικοκυρές ή περαστικοί που κοντοστάθηκαν από περιέργεια.

Η τυχαιότητα σαφώς στην υπηρεσία του σκηνοθέτη. Η μουσική αντηχεί από κάπου μακριά ή από κάπου κοντά, δεν έχει σημασία. Όχι δεν θα πω κάτι για τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό, γιατί το βαγόνι είναι μικρό αλλά η τέχνη χωράει παντού. Σαν τρένο που κινάει και δεν ξέρουμε, θα φτάσουμε άραγε; Αυλαία.

ΧΩΜΑ ΚΙ ΑΣΤΕΡΙΑ

Στάση πρώτη. Βιολετί νησί στη μέση της ασφάλτου. Το φανάρι ανάβει. Σβήνει. Ανάβει. Η τρελή φορώντας τα καλά της, χαμογελά και μας υποδέχεται με κέρασμα λικέρ. Δύσκολο να αντισταθείς σε τέτοια ομορφιά. Αχ, σας περίμενα. Είμαι τόσο μόνη εδώ. Παρακαλώ περάστε. Πάρτε κάτι. Είμαι τόσο μόνη. Την προσπερνάμε πάραυτα έτσι όπως έχουμε συνηθίσει να κάνουμε κάθε μέρα, αν και με μια μικρή συστολή αφού δεν ξέρουμε – αυτό είναι που περιμένει από μας ο σκηνοθέτης;

Γιατί κατ΄ άλλους «εν αρχή ην το πυρ».Έτσι ,στητοί κι επίμονοι, κάτω από τον ψεύτικο πυρσό οι επίδοξοι εραστές απορούν για το μπουλούκι που άξαφνα μαζεύτηκε μπροστά στην πόρτα τους. Και τι είναι αυτά που εξιστορείτε για κύματα βουνά πάνω από θάλασσες φεγγάρια; Εκ του μηδενός μηδέν! Εμείς να γαμήσουμε ήρθαμε, φύγετε!

Στάση δεύτερη. Μετέωρες ευχές και απορίες και χρώματα και φώτα παράξενα – μυστικά που αποκαλύπτονται μόνο σ΄ εκείνον που βλέπει. Στα υπόγεια θα διαδραματιστεί η επόμενη σκηνή, τεντωμένη σε μια σκάλα από ποιήματα ή σε μιαν απλώστρα για φάσματα μωρά ή σε μια κρεμάστρα για έναν που πνίγεται ή σ΄ ένα στοίχημα για δύο που αδημονούν. Ψηλά και μακριά η απόδραση. Ίσως ο στυλίτης στην κορυφή τ΄ ουρανού να ξέρει. Παίζει ή ξεψυχά; Εκκρεμεί η απάντηση, λεπτοδείκτης που μετρά μέχρι την επόμενη μέρα στον ίδιο δρόμο. Ως τότε χαμογέλα μπορεί και να μην είναι αλήθεια…

Στάση τρίτη. Η νύχτα ηχεί σαν πλαστική βροχή. Και δείτε εκεί πώς κείται τσακισμένο πια, αφανές στα μάτια των βιαστικών, σιωπηλό και υποταγμένο, στο χρόνο και στη φθορά. Από κουτιά, σας λέω, από σκόνη είναι φτιαγμένο αυτό το σπίτι. Δείτε το πώς σκίζεται κάθε φορά που κάποιος στρέφει το βλέμμα αλλού, πώς σκορπίζεται σε ανατολή και δύση. Ρεκλάμες από την πρώτη εποχή, χαμηλά ταβάνια, ασύμμετροι όγκοι μηχανών του σιδερένιου παρελθόντος, ράφια, ράφια, ράφια, εκθέματα ζωής τελειωμένης. Έργο τέχνης, σας λέω, έργο τέχνης είναι αυτό το σπίτι. Και πόσοι έχουν ζήσει, πόσοι έχουν πεθάνει εδώ τυλιγμένοι σε ρολά κίτρινο χαρτί. Δείτε το πώς στέκεται κάθε φορά που κάποιος απλώνει το χέρι…

Όχι δεν θα πάρω άλλο λικέρ. Νύχτωσε τώρα. Μια σούπα από χώμα κι αστέρια είναι ότι πρέπει τέτοια ώρα...

ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥ

Ίπταται πάνω από έναν κόσμο που προσπαθεί να καταλάβει. Η μεταστροφή* είναι πέραν κάθε φαντασίας. Φωνάζουν τρελό τον ανυπόκριτο. Σα να λέμε, αυτόν που δεν λειτουργεί υπό την κρίση των άλλων. Αναθεωρώ: Ίπταται πάνω από έναν κόσμο που προσπαθεί να την ενσωματώσει.

Ερώτηση: Πόσο αληθινή μπορεί να είναι μια πραγματικότητα; Ο άνθρωπος που δεν εντάσσεται μοιάζει παράξενο πουλί. Η επιβεβαίωση αυτή ακυρώνει τη λογική – την τυπική, για τις άλλες δεν ξέρω. Αλλά αύριο θα ξημερώσει νέα μέρα – a priori συνθετική η πιθανότητα. Κι άλλωστε υπάρχει θεός και βλέπει – a priori αναλυτική. Αν υπάρχει.

Κάτω από τον στύλο της ΔΕΗ παρατάσσεται ο σύγχρονος κόσμος. Αλλά μια φωταγωγημένη επιφάνεια δεν αρκεί για να δείξει την αλήθεια. Το φως δημιουργεί σκιές, αντανακλάσεις, μιαν ολότελα ψευδαίσθητη τάξη. Κι ο χρόνος τρέχει. Κόκκινα φτερά οφείλει η φαντασία. Να δημιουργεί. Μα η τρελή άγει το βίο της καταδικασμένη να πετάει εν απουσία μήπως και θυμηθεί αυτό που ξέρει πως έχει ξεχάσει από καιρό.

Όχι κύριοι δεν θ’ ακολουθήσει τις οδηγίες μας απόψε. Θ’ αυτοσχεδιάσει. Το απλό είναι όμορφο. Κι εξάλλου έχει συνηθίσει, με τόσες επαναλήψεις, τη ζωή. Τα όνειρα προσφέρουν όνειρα. Κι εκείνη όταν ξυπνήσει θα ζήσει. Βλέπω πως την παρατηρείτε σαν ένα φάντασμα. Μια προβολή χωρίς επαφή, οπωσδήποτε. Ελάτε να επικοινωνήσουμε. Θα μας δώσει το τηλέφωνό της κι εμείς θα το χάσουμε. Ύστερα εκείνη θα κρεμιέται κάθε βράδυ από το ακουστικό για μιαν απάντηση και θα μας σκέφτεται το δίχως άλλο. Μην ανησυχείτε, ένα τραγούδι θα πει μόνο. Σα θηλιά. Να άρει τις βεβαιότητες. Να αναζητά το πρόσωπο πίσω από το προσωπείο.

Άνοιγμα στη μέσα θάλασσα. Μικρή υπέρβαση. Τίποτα δεν είναι ίδιο από τη στιγμή που κάποιος το κοιτάζει. Το παρατηρούμενο αλλάζει. Έχει δική του ζωή και απαιτεί: Η θάλασσα μέσα μου φουσκώνει και με κυνηγά… Η τρελή κατανοεί την αδιέξοδη φύση της, εννοεί… ελευθερώνεται. Ο χρόνος καθαιρείται. Το νόημα αναζητά τη σημασία του. Αλλά η λογική σκέψη δεν μπορεί να διεισδύσει στην αλήθεια. Και μένει μετέωρη, εκεί, η απορία…

*μεταστροφή των κωδίκων: «το σύμπλεγμα των σκέψεων και αναπαραστάσεων που εμφανίζεται ως Απόλυτη Αλήθεια στο σκεπτόμενο υποκείμενο για την ερμηνεία του κόσμου προκαλώντας μιαν αυταπάτη, μιαν απόκρυψη, μιαν απόδραση από την πραγματικότητα». (Jaspers)

ΠΙΡΟΥΕΤΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΠΟΥ ΑΔΗΜΟΝΕΙ (θέση στο πάτωμα σε grand ecart με το πίσω πόδι και το ένα χέρι ψηλά)

στην αρχή το φως

διασπώμενο σ΄ έναν κόμπο από ιδρώτα

έπειτα η εμπειρία

αλλοπρόσαλλο χορευτικό στις άκρες των νυχιών

κι ύστερα πάνω στις πέτρες

η ερώτηση

ποιος αντικατοπτρισμός λάμπει στο σκοτάδι τόσο

και κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά

μη τυχόν μείνει μετέωρο

το επόμενο βήμα;

ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Το βλέπετε εκείνο το παράθυρο που φέγγει μέσα στο σκοτάδι και τη φθορά;
Είναι οι νύχτες της αϋπνίας
που η ψυχή φοβάται να κοιμηθεί.
Φοβάται, μη τυχόν και δεν έχει ποτέ ξυπνήσει.

Και τι να πεις σ΄ ένα παιδί που δεν το χωράει ο κόσμος που του δείχνουν;
Σε ποια καμπύλωση του χρόνου να τρέξει να κρυφτεί;
Με τι ανάσα;
Κι αν η συνάρτηση του ονείρου του ποτέ δεν κβαντωθεί;

ΥΠΟΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ

(…) Έτσι έβγαλα έξω μετά από καιρό την τρέλα μου μέσα. Την πήγα βόλτα στο παρκάκι της γειτονιάς, της έδειξα τις πάπιες, τα ξένοιαστα παιδιά, τα μπαλόνια δεμένα στην κλωστή, τον ουρανό να γελά. Την κέρασα καφέ και της αφηγήθηκα μια ιστορία για ένα κορίτσι που κάθε βράδυ ονειρευόταν ότι θυμόταν ξαφνικά πως κάτι είχε ξεχάσει.

Έμοιαζε, λέει, να είχε ξεστρατίσει καιρό τώρα κι ο δρόμος για το πίσω είχε χαθεί μες στην ομίχλη και τα χρώματα της λήθης. Ή σα να είχε παραβλέψει να στείλει κάπου ένα μήνυμα κι αυτοί που το περίμεναν είχαν πεθάνει πια μες στην απελπισία και την αναμονή. Ή σα να είχε πατήσει από απροσεξία ένα κουμπί και το χρέος έφτανε τώρα στα σύννεφα κι ακόμα πιο μακριά στα αστέρια που έχουν σβήσει ολότελα. Και ποιος να της θυμίσει τι είναι αυτό και πώς να ξεπληρώσει;

Ακούγοντάς με, δυο πουλιά φτερούγισαν ανήσυχα και χάθηκαν πίσω απ΄ τον ήλιο. Και δυο παιδιά σταμάτησαν τα γέλια κι έτρεξαν να κρυφτούν στην αγκαλιά της μάνας τους. Και δυο σταγόνες δάκρυα ξεπήδησαν σα φλόγες παγερές να κάψουν ό,τι περίμενε και δεν μπορούσε άλλο να κρυφτεί. Η τρέλα μου μέσα έκλαψε κι αυτή. Έτσι έγινε κι όταν το βράδυ ησύχασε τρύπωσε μέσα στ΄ όνειρο να μάθει την αλήθεια. Και είδε τη γυναίκα μ΄ έναν γκρεμό στο στήθος που ανέμιζε μπαλόνια δεμένα στην κλωστή. Και σιγοτραγουδούσε μα ήτανε σα να μάλωνε αυτή τον εαυτό της:

Να με κατηγορείς ότι είναι κιόλας μεσημέρι κι ύστερα να κλαις σα μικρό παιδί. "Το γλυκό τέλειωσε, μαμά, σου λέω!" Τι με κοιτάς; Για μένα είναι ήδη απόγευμα και στα δελτία των ειδήσεων σε λίγο θ΄ αναγγείλουνε τον ερχομό της νύχτας. Μη μου τραβάς τη φούστα, ο κόσμος βλέπει! Τα είδα τα μπαλόνια που φοβήθηκες ν΄ αφήσεις. Πρέπει να σου το πω – εντέλει δεν γλιτώνω. Χορεύουμε ψυχή μου. Χορεύουμε και πάμε από ζωή σ΄ άλλη ζωή. Και το χαμόγελο κι ο φόβος είναι που θ΄ ανταμώσουμε χορεύοντας το θάνατο…

Ύστερα η γυναίκα έλυσε την κλωστή και τα μπαλόνια πέταξαν. Το κορίτσι δεν μίλησε ξανά. Πήρε μια πέτρα και στάθηκε πάνω απ΄ τον γκρεμό. Η τρέλα μου αποκοιμήθηκε μέσα στη σιωπή, μα η μέρα ήδη ξημέρωσε κι ακόμα να ξυπνήσει...

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΘΕΤΙΚΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Εύθραυστες συντεταγμένες

Γεωμετρικά σχήματα

Επικίνδυνα

Ο νους θα πέσει

Κρυστάλλινη η οροφή του κόσμου

Όλα είναι διάφανα στα μεγάλα βάθη – στα μεγάλα ύψη

Χορός από χρώματα και φως

Κι ένα σκοτάδι στη μέση – το πιο σκοτεινό

Κι εκείνη - ακροβάτης του ακαθόριστου

- εξόριστη από κάθε λογική νοηματοδότηση -

Δείχνει με το δάχτυλο το χάσμα μονολογώντας

Ο χρόνος είναι ένα παιχνίδι για παιδιά

Ολότελα ξένη

Ολότελα γυμνή

Ανοικειώνει το ανοικείωτο

Αόρατη και συμπαγής η αναμέτρηση

Προσδένεται στο άπειρο και διαιρεί

Κενό εις το πηλίκο…

λΟγΙκΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ

Το σύμπαν είναι αόρατο

ψευδές κι ανθρωποφάγο.

Κι αυτή, που ζήλεψε μια λύση

σαν του λαγού το λάχανο

έχει τώρα στον κήπο της

μια ωραία μαύρη τρύπα.

«Θα κρύβομαι κάτω απ΄ το φως να μην με βρίσκει ο φόβος και τι να μου ΄χει λάχει όλα είναι εδώ και σήμερα… Το σήμερα είναι επίρρημα, θα λέω, δεν υπάρχει!»

ΥΠΟΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ένα μικρό ξωτικό γύρναγε ξυπόλητο στους δρόμους, ζωγράφιζε καράβια κι ονειρευόταν σύννεφα από γλυκό κεράσι και μαρμελάδα βερίκοκο. Μετά μεγάλωσε. Έγινε γυναίκα. Φόρεσε κόκκινα φτερά κι ευχαριστήθηκε τον αντικατοπτρισμό. Ταξίδεψε παντού ως πέρα στους τόπους χωρίς όνομα. Στα δάχτυλά της πρόσθεσε τον κόσμο όλο. Τριαντάφυλλα ομελέτα και τουλίπες με τόνο πόθησε η καρδιά της. Απέκτησε πρόσωπο υαλουρανικό και θαύμασε πολύ τη νέα της τρέλα. Πέρασαν χρόνια.

Μια νύχτα κοίταξε πίσω απ΄ τον καθρέφτη. Μακριά πολύ της φάνηκε σα να άκουσε ένα κλάμα παιδικό κι έσκυψε να δει. Κανέλα και ροδόνερο! Ήταν το ξωτικό που έκλαιγε φοβισμένο στο βάθος του πηγαδιού και μια φωνή επαναλάμβανε άγρια, σχεδόν τραγουδιστά, τι λείπει; Τότε η γυναίκα άρχισε ένα σιγό μουρμουρητό που έμοιαζε με παράπονο.

Ζηλεύω τους ανθρώπους με τα βαθιά χαμόγελα. Τις μητέρες που γέρνουν ήσυχα τα απογεύματα πάνω απ΄ το θαύμα. Ζηλεύω αυτούς που ζουν απλά, χωρίς στολίδια περιττά και βάρη από γιρλάντες. Ζηλεύω τη ζωή.

Ύστερα σηκώθηκε, ντύθηκε τα καλά της, έβγαλε τον κλέφτη από την πρίζα, πήρε ένα μπουκάλι με κέρασμα λικέρ και βγήκε ξυπόλητη στο δρόμο…

Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Τελευταίο πέρασμα, ανάμεσα απ΄ τα πόδια της. Τ΄ ανοίγει ολότελα η τρελή αιωρούμενη σαν ύφασμα ξεφτισμένο απ΄ τον καιρό. Άφησε το βιολετί νησί της κι ήρθε τρέχοντας με τον αέρα να προλάβει να ζήσει. Μάτια λαίμαργα, ομφάλιοι λώροι, στόματα ανοιχτά, καιόμενες γλώσσες, όλοι του κόσμου οι πεινασμένοι την ακολουθούν με ρυθμό. Και η μουσική – ένα βιολί ή ένα σαξόφωνο ή ξεχασμένο κάποιο ράδιο ανοιχτό κάπου κοντά ή κάπου μακριά, δεν έχει σημασία – άκου πώς μας συνδέει ανάλαφρα κάτω από το φως της ολοένα ανατέλλουσας τυχαιότητας ή τέχνης ή ζωής. Και να, κοίτα με, χορεύω κι εγώ δεμένη με σχοινιά απ΄ την ίδια κορυφή ακροβατώντας στο τόξο μαζί με την Ιθάκη και μ΄ όλα της τα πρόσωπα. Ψηλά και μακριά η απόδραση…

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑ

πρόσωπα.
πρόσωπα τραβηγμένα. αδιάφορα.
πρόσωπα φοβισμένα.

μάτια. μάτια διάφανα.
μάτια τυφλά.

(φώτα.)

τις ει;
κανείς δεν ρώτησε κι απόψε.
και τρέχω στις ράγες ενός τρένου βιαστικού.
στις ράχες μου.
εγώ ειμί το φάσμα. το φόρεμα το λεπτό. το εύθραυστο.
αφανής παραστέκεται ο ίσκιος μου στον ίσκιο σας.

(τα φώτα ανάψτε.)

ο κόσμος έρχεται.
ασταθής πάντα.
κι εγώ ολόκληρη. ανοιχτή.

μπροστά σε όλους υποκλίνομαι.

να μην καταδεχτείτε ούτε ένα βλέμμα.

(σβήστε τα φώτα.)

χέρια αδειανά. γέφυρες.

γκρεμοί. αλυσίδες.

χορός από υ-φάσματα στον αέρα της νύχτας που επιμένει.
χέρια υψωμένα.

να δείχνουν. να αποκόπτονται.
παρόντα παρελθόντα.

λαμπερά κι απαστράπτοντα.
άστρα που κάποτε αν υπήρξαν.
του θάνατου ίχνη.

εγώ ειμί το φά-ντα-σμα που σας φοβίζει.

αύριο πάλι...

ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Χιλιάδες νεκροί συνωστίζονται έξω απ΄ την πόρτα της.

Ωστόσο η τρελή δεν γίνεται ν΄ απαρνηθεί την τρέλα της χωρίς να χάσει τον εαυτό της. Αλλά αυτό είναι που σχεδίαζε εντέλει ο σκηνοθέτης;

Εκκρεμεί η απάντηση: Ωκεανός γεμάτος ψάρια…

Αυλαία.

Γ. Α. Β. (2009-2012)

Μικρή Ευχή

2012-02-03T12:16:00.004+02:00

Να ξημερώσει ο βλαστός να τονε καμαρώσω

να βγάλει λούλουδα κι ανθούς στην άνοιξη να δώσω

να στολιστεί η ελπίδα μου να βάλει τα καλά της

να δώσει στην καρδούλα του την πιο κρυφή αγκαλιά της...

Γ.Α.Β. ०३/०२/12

Της Βεατρίκης των γκρεμών...

2012-01-24T06:38:00.086+02:00

Το απόκρυφο μυστήριο της ζωής του Δάντη και η κινητήρια φλόγα του έργου του ήταν ο έρωτάς του για τη Βεατρίκη. Όταν η αγαπημένη του πέθανε στα εικοσιτέσσερά της χρόνια, ο Δάντης βυθίστηκε σε μιαν άβυσσο θλίψης. Εκείνη τότε ανακίνησε ουρανό και γη για να σώσει την ψυχή του κι εκείνος διέτρεξε την Κόλαση και το Καθαρτήριο για να την ξαναβρεί, πριν το λυτρωτικό crescendo του στις σφαίρες τ΄ ουρανού. Inic Pit Vita Nuova. (Eduart Schure)
Τι απέγινε όμως η Βεατρίκη;

(...)

Κι έτσι, μοιραία έχασε εκείνο το ενδεχόμενο - που τόσο είχε ποθήσει

Κι από στιγμή σ΄άλλη στιγμή είναι έτοιμη

Για τρομερό ταξίδι να κινήσει - να φέρει πίσω το όνειρο

Και να που ήδη στέκεται μπροστά στη μαύρη πόρτα:

"Άσ΄ την ελπίδα καταγής!"

Μ΄ όλο το θάνατο μπροστά έβγαλε τα παπούτσια της

Τ΄ απίθωσε στο σκοτεινό κατώφλι - Αρνήθηκε

Περπάτησε ξυπόλυτη σε κώνους άγρια βουνά και τρίγωνα χαράδρες

Γκρέμια κι αγκάθια αγκάλιασε και τρικυμίες και μπόρες

Προσκυνητής στο ανθίβολο του ονείρου - τα πόδια μάτωσαν

Ξεχώρισε τον πάγο που απολιθώνει την ψυχή

Κι άναψε ένα μικρό κερί για όλους τους πεινασμένους

Άκουσε πάλι τη φωνή

-σα βρυχηθμό φοβιστερό στου ορίζοντα την άκρη μα πάλι πιο κοντά-

"Άσ΄ την ελπίδα καταγής!"

Έδωσε, να γλιτώσει απ΄ το θεριό

-που ως φαίνεται το βήμα της μετρούσε-

Το φόρεμά της σκίστηκε

Σκορπίστηκαν τριγύρω τα κουρέλια

Τα πήρε η νύχτα - πέτρα κι αλάτι

Ένας αέρας δυνατός γονάτισε μπροστά της

Ανέβηκε στη ράχη του πουλί γυμνό

Αντήχησαν με το κελάηδημά της οι ουρανοί

Ήπιε του σύννεφου νερό - νερό της λήθης

Μαγεύτηκε απ΄ την άβυσσο

Ξέχασε τ΄ όνειρο

Φίλησε τ΄ άστρα

Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι απέγινε...

Κανείς ποτέ δεν ρώτησε...

* Inic Pit Vita Nuova = Εδώ Αρχίζει Μια Καινούρια Ζωή

Γ.Α.Β.

24/01/12

Εφτά Ιανουαρίου Χίλια Εξακόσια Εννιά

2012-01-11T17:19:00.023+02:00

αφήνω πίσω τη μεσαιωνικότητά μου
επιτείνοντας το γκρέμισμα που επίκειται

οικτίρω τη θεαματική μου τύχη
και κρύβω τα παλιά μου ρούχα
προσέχοντας τα λόγια που θα πω

ανοίγω όλα τα παράθυρα μεμιάς
τίποτα δεν θα μείνει στη θέση του απόψε

γιρλάντα να γίνει ό,τι ξεχάσω
στολίδι αφημένο σε μια γλάστρα
κι ό,τι με ξέχασε να πέσει στο πηγάδι

οι ώρες ας σωπάσουν
αποδημητικά πουλιά στων ωκεανών τα βάθη
τι αστέρια είναι αυτά; τι κόσμος; τι γαλαξίες; τι τέλος; τι αρχή;

το τίποτα το τίποτα αγναντεύει
κι ύστερα γέρνει και κοιμάται στην άκρη του θεού

είδατε με τι περιφρόνηση απαντάει;
εγώ είμαι εγώ - σας λέω

δεν είναι παράξενο που μια τέτοια νύχτα κανείς δεν ακούει;

Γ.Α.Β.

...

εφιάλτης...

2011-11-16T17:37:00.012+02:00

Η κλεψύδρα έκανε επάγγελμα την τρέλα. Η τρέλα πληρώνεται και παίρνει την ηγεσία. Θυμάσαι; Η πιο μεγάλη συκιά είναι τώρα αρχηγός. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Η προστασία ισχύει για 40 κεφάλαια. Κι ύστερα; Όλος ο εξοπλισμός, ένα ψόφιο περιστέρι...

των λουλουδιών...

2011-11-03T16:38:00.010+02:00

Μέρα Πρώτη:

Να κρατήσω το θαύμα

Αυτό το όνειρο ξημερώνω απόψε...

Μέρα Δεύτερη:

Έκοψα το μικρό λουλούδι

Και το έκλεισα προσεκτικά

Στο παγωμένο κουτί

Το καταδίκασα έτσι

Να ονειρεύεται την άνθησή του

Σε μιαν ατέρμονη

Και αδυσώπητη

Αναμονή...

Μέρα Τρίτη:

Σςςς, κοιμάται...

(σ΄ ένα μικρό κουτί έχω φυλάξει την πιο μεγάλη μου ελπίδα)

...

Μονόστηλα

2011-09-21T09:26:00.004+03:00

* Mε κούρασε ο εαυτός μου
με κούρασαν κι οι ποιητές
έτσι όπως χρησιμοποιούν
τους μονολόγους και το μολύβι
ωσάν αντισηπτικά
της υστεροφημίας τους

* Το μόνο πράγμα που κουβαλά η ζωή μέχρι το τέλος της
είναι η σύμβαση του τέλους
εσύ Χρήστο, Νίκο, Άννα, Θωμά, Δήμητρα, Κώστα
ζεις; ή πέθανες;
δεν μας είπες...

Μαρίνος Καρβέλας 2011

...

Μικτός χρόνος...

2011-09-15T16:37:00.010+03:00

έπρεπε να βγω απ΄ το σπίτι
να περπατήσω άκρη-άκρη
ν΄ αγναντέψω τη γαλάζια αντανάκλαση
να μιλήσω γι΄ αυτά που είδα

τώρα πάει πέρασε

...

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ

2011-08-31T16:20:00.004+03:00

Ῥομαντικὸς ἐπίλογος

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος।

Nίκος Καρούζος

Μαύρο...

2011-07-24T10:19:00.005+03:00

Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
Απόψε κοινωνώ τα συναγμένα
Τις συμφωνίες και τα αλλόκοτα
Που μ΄ έφεραν ως εδώ
Το βλέμμα σου

Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
Που κύλησαν οι μέρες και δεν πρόλαβες
Όλο, μου λες, σε κυνηγούσαν οι ορισμοί
Το λίγο, το πικρό χαμόγελό σου
Σκληρή χαραγματιά
Θανατερό του ονείρου σου άνοιγμα
Που πας;

Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
Αφού μου δείχνεις ότι από χρόνια απωθώ
Εκείνα τα ενδεχόμενα στα υπόγεια της μνήμης
Απτή απουσία, κρυώνεις; Πες μου...

Αχ, τώρα που ανατέλλεις
Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
- την ύστατη στιγμή δεν απομένει -
Απόψε, εδώ, φορώντας τα καλά μου
κι όλα τα μάταια που μάζεψες στολίδια
Μπροστά σου θα σταθώ να μ΄ ανακρίνεις
Απόψε, εδώ, φορώντας τα καλά μου
Όλα θα τ΄ αρνηθώ

Κι οριστικά
- καθώς η αγωνία θα ησυχάζει -
Θα κομματιάσω τούτον τον καθρέφτη
Που αντανακλά ό,τι φοβάμαι πια να δω
Το πρόσωπό μου...

έξω με την τρέλα μου μέσα...

2011-05-29T19:59:00.032+03:00

έβγαλα έξω μετά από καιρό την τρέλα μου μέσα. την πήγα βόλτα στο παρκάκι της γειτονιάς, της αγόρασα παγωτό, της έδειξα τις πάπιες, τα ξένοιαστα παιδιά, τα μπαλόνια δεμένα στην κλωστή, τον ουρανό να γελά. την κέρασα καφέ και της αφηγήθηκα μια ιστορία για ένα κορίτσι που κάθε βράδυ ονειρευόταν ότι θυμόταν ξαφνικά πως κάτι είχε ξεχάσει και τόσο η έλλειψη αυτή απειλούσε τη ζωή του που ο πανικός το έλουζε να θυμηθεί αυτό που δεν θυμόταν.

έμοιαζε, λέει, να είχε ξεστρατίσει καιρό τώρα κι ο δρόμος για το πίσω είχε χαθεί μες στην ομίχλη και τα χρώματα της λήθης. ή σα να ΄χε παραβλέψει να στείλει κάπου ένα μήνυμα κι αυτοί που το περίμεναν είχαν πεθάνει πια μες στην απελπισία και την αναμονή. ή σα να ΄χε πατήσει από απροσεξία ένα κουμπί και το χρέος έφτανε τώρα στα σύννεφα κι ακόμα πιο μακριά στα αστέρια που έχουν σβήσει ολότελα και ποιος να του θυμίσει τι είναι αυτό; και πώς να ξεπληρώσει;

ακούγοντας την αφήγησή μου δυο πουλιά φτερούγισαν ανήσυχα και χάθηκαν πίσω απ΄ τον ήλιο. και δυο παιδιά σταμάτησαν τα γέλια κι έτρεξαν να κρυφτούν στην αγκαλιά της μάνας τους. και δυο σταγόνες δάκρυα ξεπήδησαν σα φλόγες παγερές να κάψουν ό,τι περίμενε και δεν μπορούσε να κρυφτεί. κι η τρέλα μου μέσα έκλαιγε κι αυτή για το κορίτσι που πάσχιζε να θυμηθεί αυτό που δεν θυμόταν. κι έτσι έγινε κι όταν το βράδυ ησύχασε τρύπωσε μέσα στ΄ όνειρο να μάθει την αλήθεια...

και είδε μια γυναίκα μ΄ έναν γκρεμό στο στήθος να μοιάζει με κορίτσι που ανέμιζε μπαλόνια δεμένα στην κλωστή. και σιγοτραγουδούσε μα ήτανε σα να μάλωνε αυτή τον εαυτό της:

Να με κατηγορείς ότι είναι κιόλας μεσημέρι κι ύστερα να κλαις σα μικρό παιδί. "Το γλυκό τέλειωσε, μαμά, σου λέω!" Τι με κοιτάς; Για μένα είναι ήδη απόγευμα και στα δελτία των ειδήσεων σε λίγο θ΄ αναγγείλουνε τον ερχομό της νύχτας. Μη μου τραβάς τη φούστα, ο κόσμος βλέπει! Τα είδα τα μπαλόνια που φοβήθηκες ν΄ αφήσεις. Πρέπει να σου το πω - εντέλει δεν γλιτώνω - χορεύουμε ψυχή μου, χορεύουμε και πάμε από ζωή σ΄ άλλη ζωή και το χαμόγελο κι ο φόβος είναι που θ΄ ανταμώσουμε χορεύοντας το θάνατο.

Ύστερα η γυναίκα έλυσε την κλωστή και τα μπαλόνια πέταξαν। Το κορίτσι δεν μίλησε ξανά. Πήρε μια πέτρα και στάθηκε πάνω απ΄ τον γκρεμό. Η τρέλα μου αποκοιμήθηκε μέσα στη σιωπή μα η μέρα ήδη ξημέρωσε κι ακόμα να ξυπνήσει.

...

σα χορεύτρια ή σαν καράβι...

2011-04-27T15:11:00.008+03:00

μέρα βροχερή
στο τέλος του χειμώνα
κι εγώ εδώ
χωρίς λέξεις
αλλά τι σημασία έχει
αφού το νόημα ίπταται
- όπως πάντα -
απ΄ το ταβάνι
σα χορεύτρια
ή σαν καράβι

να με παίρνει μαζί

ν΄ ανατέλλω κι εγώ

πίσω απ΄ τα σύννεφα

που μαζεύτηκαν τόσα

ΑΥΡΙΟ ΠΑΛΙ... (για τη Στέλλα)

2011-02-11T01:42:00.021+02:00

πρόσωπα.
πρόσωπα τραβηγμένα. αδιάφορα.
πρόσωπα φοβισμένα.

μάτια. μάτια διάφανα.
μάτια τυφλά.

(φώτα.)

τις ει;
κανείς δεν ρώτησε κι απόψε.
και τρέχω στις ράγες ενός τρένου βιαστικού.
στις ράχες μου.
εγώ ειμί το φάσμα. το φόρεμα το λεπτό. το εύθραυστο.
κι αφανής παραστέκεται ο ίσκιος μου στον ίσκιο σου.

(τα φώτα ανάψτε.)

ο κόσμος έρχεται.
ασταθής πάντα.
κι εγώ ολόκληρος. ανοιχτός. μπροστά σε όλους υποκλίνομαι.

να μην καταδεχτείς ούτε ένα βλέμμα.

(σβήστε τα φώτα.)

χέρια αδειανά. γέφυρες.

γκρεμοί. αλυσίδες.

χορός από υ-φάσματα στον αέρα της νύχτας που επιμένει.
δάχτυλα υψωμένα.

να δείχνουν. να αποκόπτονται.
παρόντα παρελθόντα.

λαμπερά κι απαστράπτοντα.
άστρα που κάποτε αν υπήρξαν.
του θάνατου ίχνη.

εγώ ειμί το φά-ντα-σμα που σας φοβίζει.
αύριο πάλι.

Γ.Α.Β. 11/2/11

HERE & NOW HAPPINESS...

2011-02-03T11:31:00.009+02:00

κι ήταν όλοι εκεί.

καρφιτσωμένοι σ΄ ένα κομμάτι ύφασμα ή σε χαρτί.

πέρασε και στάθηκε η μικρή ευχή, χαμόγελο και τόση δα ελπίδα.

τα λουλούδια μοιράστηκαν στα παιδιά.

αλήθεια, μόνο στο Μπουτάν μπορεί να ευτυχίσουμε;

αλλά κι εκεί ακόμα έχουν, λέει, απαγορεύσει το τσιγάρο...

θα μου πεις τι είναι ευτυχία;

ή θα μείνει κρυμμένο για μένα το Μικρό Μυστικό;

2011-01-07T01:55:00.003+02:00

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ

Θλίβομαι θλίψη μεγάλη με τέτοια «οργανωμένη ασημαντότητα» γύρω-τριγύρω να στερεί λίγο-λίγο τη ζωή μας από καθετί που προωθεί την αισθητική ποιότητα, συνηγορώντας έτσι στην εδραίωση του γρήγορου, εύκολου, ανούσιου αχταρμά σερβιρισμένου με μια εσάνς «μοντερνισμού», «προόδου» και «οικονομίας» (τώρα που θεωρείται κι απαραίτητη).

Το Δίφωνο είναι το μοναδικό, ευρείας κατανάλωσης, μουσικό περιοδικό στην Ελλάδα που ασχολείται με ήθος και συνέπεια με ό,τι καλείται σήμερα καλή μουσική και τραγούδι. Είναι ένα παράθυρο στον κόσμο για τους σύγχρονους δημιουργούς, από όπου μπορούν να παρουσιαστούν οι μουσικές τους εργασίες και να γίνουν γνωστές σ΄ ένα κοινό που αναζητά αυτήν την ποιότητα. Και είναι αδιανόητο όχι μόνο να μην διαφυλάττουμε τα διαμάντια μας, αλλά να τα αφήνουμε να συρρικνώνονται και να εξαφανίζονται μέσα στους σωρούς τα σκουπίδια που λανσάρονται, προωθούνται και επιβάλλονται καθημερινά από κάθε μέσο. Ποιος είναι αυτός που θα είχε στα χέρια του τέτοια πολύτιμη δύναμη και θα τη χρησιμοποιούσε με τέτοιο τρόπο;

Είθε η ισοπέδωση που φαίνεται να επίκειται να είναι μόνο μια λάθος εκτίμηση, μια πλάνη κι αύριο να τη θυμόμαστε σαν όνειρο κακό που πέρασε…

GAIA (Γεωργία Βεληβασάκη – Κώστας Αθυρίδης)

για το Μικρό Μυστικό της Ζωής...

2011-01-06T09:19:00.012+02:00

ποιο να ΄ναι άραγε το μυστικό;
ποιος να το ξέρει;
ίσως στο σύμπαν κάποιο αστέρι!
ίσως κι εσύ που ακούς το παραμύθι!
είναι στη λήθη;
στη γη;
στον ουρανό;
ίσως κι εγώ πρέπει να ψάξω να το βρω...

Υ.Γ. μ ΄ένα κλικ στο παραπάνω κείμενο θα δείτε και θ΄ ακούσετε μικρό απόσπασμα από το Μικρό Μυστικό της Ζωής...

Κυκλοφορεί από το POLYTROPON

ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ ...σε προσπέκτους

2010-12-15T03:58:00.005+02:00

Άγια Νύχτα ...σε προσπέκτους
να διαλέξουμε με χαρά
χίλια χρώματα και στολίδια
κάθε χρόνο νέα και ίδια
σε μιαν αγορά γιορτινή
όλα έχουν μία τιμή...

Δέκα κάνει ο αδερφός μου
κι άλλα τρία ο διπλανός
πέντε ακόμα μήπως γιορτάσω
κι άλλα τόσα για να χορτάσω
τον εαυτό μου ξεπουλώ
και σιγοτραγουδώ...

Η ψυχή μου φτερουγίζει
-τι φανταχτερή εποχή!-
κι ας μην ξέρει κανείς τι ζητάει
λίγη αγάπη; μα ναι, δεν χρωστάει
μ΄ ένα δάνειο τα πάντα ξοφλάει
και το χρόνο κι αυτούς που αγαπάει
νοικιασμένη μου ζωή
τι φοβερή παροχή!

Η ψυχή μου φτερουγίζει
μοιάζουν όλα τόσο καλά
μα κάπου, κάποιος μόνος λυγάει
κάπου ο πόλεμος κυβερνάει
το παιδί κάπου κλαίει και πεινάει
πες μου πού να βρω τη χαρά
αν ένα παιδί δεν γελά...

Άγια Νύχτα ...σε προσπέκτους
λίγο πριν το Νέο Έτος
τρέξε-τρέξε δεν θα προφτάσεις
τρέχει ο χρόνος πώς να τον φτάσεις
τρέχει-τρέχει κι η ζωή
κι είναι στ΄ αλήθεια μικρή...

Καλές γιορτές, οπωσδήποτε...

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...

2010-12-06T11:51:00.008+02:00

“ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”

της Γεωργίας Βεληβασάκη

σε μουσική του Κώστα Αθυρίδη

Σε μία περίοδο που η παιδική ψυχαγωγία δέχεται απανωτά πλήγματα αμφιβόλου ποιότητας και αισθητικής, το Μικρό Μυστικό της Ζωής της στιχουργού – ερμηνεύτριας Γεωργίας Βεληβασάκη και του συνθέτη Κώστα Αθυρίδη είναι αν μη τι άλλο μία έντιμη καλόγουστη πρόταση στους κόλπους της λεγόμενης παιδικής δισκογραφίας.

Το Μικρό Μυστικό της Ζωής είναι μια μουσική ιστορία που αναφέρεται στη σχέση του Ανθρώπου με τη Φύση. Μια ιστορία ειπωμένη με στοχαστική διάθεση και έντονο οικολογικό προβληματισμό. Ο παραμυθένιος λόγος της Γεωργίας Βεληβασάκη, πλάθοντας με ευαισθησία και χιούμορ λέξεις και εικόνες άλλοτε φανταστικές και άλλοτε ρεαλιστικές, περιγράφει την ακόρεστη επιθυμία του ανθρώπου να εκμεταλλευτεί και να υποτάξει τη Φύση, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι έτσι οδηγείται στην αυτοκαταστροφή. Το μόνο που ίσως μπορέσει να τον σώσει είναι να βρει το Μικρό Μυστικό της Ζωής.

Το παραμύθι απευθύνεται στα λίγο μεγαλύτερα παιδιά που έχουν την ανάγκη να ρωτούν και σε γονείς που ίσως βρουν εδώ ένα μονοπάτι για να απαντήσουν. Ποιο να ΄ναι άραγε το μυστικό; Πού να είναι κρυμμένο;

Η συμμετοχή των τραγουδιστών, των μουσικών και των ηθοποιών υπογραμμίζει την αναμφισβήτητα ιδιαίτερα προσεγμένη παραγωγή. Η εικονογράφηση της Μαρίας Κοντογιώργου, ευρηματική, μυστηριώδης, ενίοτε σουρεαλιστική, δεν παύει να κρατά γερά μέσα της τα ζωντανά χρώματα του παιδικού καβαλέτου. Συνδιαλέγεται ουσιαστικά με το κείμενο και αποκαλύπτει κρυμμένες πτυχές του.

Το “Μικρό Μυστικό της Ζωής” είναι ένα παιδικό παραμύθι, ή μήπως μια πέρα ως πέρα πραγματική ιστορία που αφορά και τους μεγάλους;

Το έργο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις POLYTROPON με διανομή ΠΑΤΑΚΗ, ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ.

Έγραψαν για το παραμύθι:

«Όπως το άπειρο χωράει στο γλυκό παραμύθι της Γεωργίας, έτσι όλα μπορούν να χωρέσουν στην καρδιά και στο νου των παιδιών, ακόμα και το τρομερό “μυστικό της ζωής”. Τους το προσφέρει το βιβλίο της με αγάπη και τέχνη, με τη μελωδία και την αρμονία του στίχου, της μουσικής και της τραγουδιστής φωνής.»

Δημήτρης Κ. Ψυχογιός, Καθηγητής Πανεπιστημίου

«Η ευφάνταστη μουσική και οι εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις του Κώστα Αθυρίδη παραπέμπουν σε musical, σκόπιμα αποφεύγοντας τη στερεότυπη άποψη περί του τι είναι παιδικό τραγούδι. Αντίθετα, αποτελούν μια γνωριμία με τα διαφορετικά ηχοχρώματα των μουσικών ειδών που τα παιδιά μεγαλώνοντας θα γνωρίσουν και θα αγαπήσουν. Έτσι, η ροκ μπαλάντα, η funk, η soul, αλλά και στοιχεία της ηλεκτρονικής κα της κλασικής μουσικής βρίσκουν θέση πίσω από τη γλαφυρή αφήγηση της Γεωργίας Βεληβασάκη και στις φωνές των ηθοποιών που ενσαρκώνουν τους ήρωες του παραμυθιού»

Λένα Πλάτωνος, συνθέτης
Αντώνης Μποσκοΐτης, δημοσιογράφος

μικρό πρελούδιο για την ευτυχία...

2010-12-03T10:11:00.017+02:00

οι μέλισσες κοιμούνται όταν παίρνει να νυχτώνει. τι παράξενο θέαμα τέτοια ζωή σε τέτοια πόλη. κι όμως το είπαν στις ειδήσεις πως δεν υπάρχουν πια μέλισσες εδώ. ταλαντεύτηκα με το ποδήλατό μου στις λακκούβες του δρόμου εγκατέλειψα το θάνατο με μια τρεχάλα και κατάφερα να χωθώ σ΄ ένα μικρό στενό που έβγαζε ίσια στο ποτάμι. έρρεε λιγοστό μα παρόν ακόμα. τρεχούμενα νερά όνειρα φευγαλέα σκέφτηκα. τα σκουπίδια τριγύρω καθόλου δεν τα πρόσεξα. βγήκα πάλι στο μπετόν και ποδηλάτησα σε μια γειτονιά που μοσχομύριζε νυχτολούλουδο και γιασεμί. έκανα κάμποσες φορές τον ίδιο δρόμο πάνω-κάτω μην τύχει και χάσω αυτό το ωραίο λουλουδένιο ξύπνημα της μνήμης ύστερα από τόση ζωή. μέχρι που έπιασε το μάτι μου μια γυναίκα να λοξοκοιτάει καχύποπτα πίσω από τις γρίλιες. καιροί των φόβων. της διπλοκλειδωμένης πόρτας. των κομμένων φτερών. της μοναξιάς. της χαμογέλασα κι έφυγα γι΄ αλλού. βρέθηκα σε μιαν αλάνα και ω! αν ήμουν παιδί εδώ θα έπαιζα μέχρι να με φώναζε η μάνα μου. τι κρίμα που τώρα βλέπω την επερχόμενη ανοικοδόμηση μόνο. με μια πεταλιά τη διέσχισα κι έφτασα μέχρι το περίπτερο που έχασκε ανοιχτό στην άλλη άκρη. αγόρασα μια σοκολάτα κοίταξα ψηλά και τότε… η νύχτα γέμισε μουσική. σουίτα νούμερο ένα του Μπάχ. ένα τσέλο, το ποδήλατό μου, το χρώμα τ΄ ουρανού έτσι όπως έδυε πάνω απ΄ τα τσιμέντα, ο κόσμος όλος. απλώθηκε η ματιά μου από το πρώτο αστέρι ως το τελευταίο φως. ένιωσα το αεράκι να μου χαϊδεύει τα μάγουλα. ανάσανα ένα χορό από νότες. ευτυχισμένος είναι αυτός που κατακτά κάπου-κάπου ολόκληρη μια τέτοια μικρή στιγμή. και βλέπει αυτά που συνήθως προσπερνάει. και συντονίζεται με τη ροή του χρόνου ώστε να μετέχει μιας ώρας εγκυμονούσας ενός ποιήματος, ή ενός τραγουδιού, ή μιας ζωγραφιάς, ή μιας θύμησης. παύση. επέστρεψα σπίτι. έγειρα στον καναπέ. έκλεισα τα μάτια. άκουσα ξανά εκείνη τη μελωδία. πώς το δοξάρι ξήλωνε το φόρεμα της λήθης. στροβιλισμός γαλάζιος. έμεινε το σπίτι μετέωρο. έγινε ουρανός. και μασουλώντας τη σοκολάτα μου είπα εν τέλει ο κόσμος μπορεί να είναι ωραίος...

Γιατί "η μουσική είναι φίλη μας..."*

2010-11-26T01:34:00.006+02:00

Κι έτσι καθώς "περνούν μες στον καθρέφτη πρόσωπα που είδαμε κάποτε σ΄ ένα δρόμο ή σ΄ ένα παράθυρο"* λέω να σταματήσω απόψε και να δω. Ό,τι προσπέρασα σε μια στροφή του χρόνου, ό,τι με προσπέρασε.

Κι όλα τα βλέμματα είναι εδώ σ΄ αυτή τη μικρή χαραματιά, φεγγοβόλα κι απαστράπτοντα μικρά αστέρια που συνάντησα τότε τυχαία και που τώρα φωτίζουν άλλες γειτονιές. Και γίνονται λέξεις και χρώματα και νότες και θύμησες παλιές κι αναρωτιέμαι καμιά φορά αν υπήρξαν στ΄ αλήθεια ή αν υπήρξα στ΄ αλήθεια κι εγώ.

Σα μικρά καράβια που αρμενίζουνε και σφυρίζουν κάθε που θα συναντηθούν, έτσι περνάμε βιαστικά. Μα ίσα-ίσα μια ματιά φτάνει για να γεμίσει το αμπάρι μας με τρέχουσες στιγμές, που θα ξεχάσουμε γρήγορα και θα θυμηθούμε αργά ένα βράδυ. Όταν ένα τραγούδι θ΄ ανοίξει το δρόμο. Ή όταν ένα χαμόγελο ή δάκρυ σ΄ ένα πρόσωπο, ζωγραφίσει ένα άλλο χαμόγελο ή δάκρυ στο δικό μας πρόσωπο. Ή όταν απ΄ το παράθυρο φανεί ένα κομμάτι ουρανού από καιρό χαμένο. Και τι ωραία, το παιδί ζει και περιμένει...

*φράση από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη "Περιμένοντας το βράδυ"

Είναι βροχή...

2010-10-14T21:28:00.008+03:00

Είναι που η βροχή μαλακώνει το χώμα.

Είναι που κι εγώ ανασαίνω.

(Έτσι να περιμένω μπορώ, αυτό που αργεί.)

Είναι οι στάλες στο παράθυρό μου.

(Να συγχωρούν ό,τι δεν με χωράει.)

Είναι η σιωπή πέρα απ΄ το χρόνο.

(Σε μια τόση δα σταγόνα βροχής, πολύς καιρός.)

Και απλώνομαι ως το νερό.

Ως το σύννεφο.

Ως το μεγάλο κενό.

(Ως το μεγάλο καινό.)

Αδειάζει από πάνω ως κάτω ό,τι βαραίνει.

(Κι ό,τι βαρέθηκε να περιμένει.)

Κι είμαι ένας άλλος τώρα. Πλυμένος. Καθαρός.

Σαν δέντρο που μόλις σώθηκε από χέρια φτωχά…

κι από σήμερα φθινόπωρο...

2010-09-21T02:17:00.011+03:00

πέρασε πάει πάλι το καλοκαίρι. έτσι να γυρίζει η ζωή. μια κυκλική κίνηση, όπως η ευτυχία. καραβάκι στη θάλασσα ή χαρταετός που φοβάται τη βροχή, όλες οι ψυχές μας είναι πολύ πιο βαθιές. μην κοιτάς. μπορείς να έχεις τα πάντα αν δεν ζητήσεις τίποτα. σταμάτα μόνο μια στιγμή κι άκου. η ευτυχία τρέχει μαζί με το χρόνο. έρχεται σε σένα κι εσύ την προσπερνάς. σταμάτα μια στιγμή. το μέσα σου κενό λαχταρά μιαν άλλη γραμματική. μα εσύ προσπερνάς μαζί με το χρόνο. η ευτυχία προκύπτει από μια μόνη κυκλική κίνηση. όπως το χαμόγελο. άκου. όλα είναι ωραία. όλα είναι αγάπη. κι αγάπης πόθος τα ξεφυλλά. όλα είναι ωραία. καθώς πεθαίνουν...

και εις άλλα με υγεία,
Γ.Α.Β.

Λήθη κοραλλιογενής...

2010-08-11T12:25:00.009+03:00

(Άκουσα τις προάλλες στο ραδιόφωνο αυτήν τη μικρή εξωτική είδηση και μου έκανε εντύπωση. Σε κάποια χώρα της Ανατολής (πιθανόν στην Ιαπωνία) βυθίζουν τα παλιά τανκς στη θάλασσα προκειμένου να μεταμορφωθούν σε κοραλλιογενή νησιά. Είθε έτσι όμορφα να μετουσιώνονται, πάντα, όλα τα τρομερά και φοβερά του κόσμου μας!)

Tankhs

όπως Λίμνες που κρύβουνε θεριά *

Δοχεία με του θάνατου τη στάχτη

μετά Κεριά

Κοράλλια διάφανα

και να θαυμάσει

όποιος δεν πρόλαβε καλά να σκοτωθεί

για μιαν ιδέα τάχα

Αχ, να ΄χα

μιαν ανεμώνη

από τα βάθη εκείνων των νερών

να μου θυμίζει

η ζωή πως πάντα ξημερώνει

πως απ΄ την πέτρα γίνεται φωτιά

κι απ΄ τη φωτιά το χώμα

και πάνε – λένε –

οι μέρες οι κακές

και τα ερπυστριοφόρα

έχουνε γίνει τώρα

νησιά

να κατοικήσουν της λήθης τα παιδιά…

*λέγεται ότι η ονομασία tankh είναι παρμένη από τη γλώσσα Γκουτζαράτι (Ινδίες) όπου σημαίνει λίμνη, δοχείο

Γ.Α.Β. 10/08/10

como todo...

2010-07-22T01:03:00.013+03:00

είναι καιρός που δεν έχω γράψει κάτι εδώ.
cada dia busco por las palabras justas, pero no las encuentro.
δύσκολοι καιροί, θα πεις. δύσκολοι από πάντα, θα πω.
έλα να αναμετρηθούμε με το καλοκαίρι, διάολε.
ένα λουλούδι θ΄ ανθίσει πάνω από την ξεραμένη λάσπη.

φοβάσαι, το ξέρω.
cada dia es un dia que se va.
μα τα σημάδια απ΄ το χαμόγελο είναι δικά σου...

αηδόνια τη νύχτα...

2010-04-15T21:11:00.018+03:00

ξημερώνει. ύπνο δεν έχω πάλι απόψε. θεριό η αγρύπνια μιας αγωνίας ακαθόριστης για έναν κόσμο που γκρεμίζεται ή που δεν έχει ακόμα χτιστεί. τα αηδόνια κελαηδάνε τέτοια ώρα. προχθές πετάχτηκα ταραγμένη η ώρα πέντε το πρωί και μες στο μισοξύπνιο μου έψαχνα τρόπο να καταγράψω εκείνο το αηδόνι που παρείσφρησε έτσι απότομα στο μικρό μου ύπνο. λες και η μνήμη αν δεν γίνει στερέωμα παύει να υπάρχει. οπωσδήποτε πάντως αλλάζει από τη ζωή που την ακολουθεί. και αποκλίνει από το αρχικό της νόημα. τη σημασία. είναι βολικό να τα παγώνεις όλα. το έχω αποτυπώσει σημαίνει το ελέγχω. δεν θα με ξεγελάσει εμένα ο χρόνος που περνάει. κι αύριο στο rewind θα είναι δικό μου πάλι. το ίδιο. ξανά και ξανά. ολόιδιο σας λέω. με τα συναισθήματά του και με όλα. σαν πίνακας ζωγραφικής. θα το επιδείξω μετά στους φίλους μου και ίσως το κάνω τραγούδι. ωστόσο, αν κάποιος με παρακολουθούσε εκείνη την ώρα από κανένα κρυφό παραθυράκι τάχα, μπορεί και να σκεφτόταν ότι είμαι τρελή. άλλωστε την άλλη μέρα το ηχογράφημά μου δεν ακουγόταν χωρίς το σκοτάδι. α, τα αηδόνια κελαηδάνε ωραία, αλλά μόνο μαζί με τη νύχτα… μια ευχή πέφτει με φόρα απ΄ το ταβάνι. ό,τι να γίνει ας γίνει. ό,τι να φύγει ας φύγει. κλείνω τα μάτια. ξημέρωσε πια...

Περί Τέχνης...

2010-04-06T13:19:00.006+03:00

"(...) Όταν περιγράφω την τέχνη ως θεώρηση της ζωής, δεν εννοώ κάτι συνειδητά προσχεδιασμένο. Ο όρος θεώρηση της ζωής σε αυτό το σημείο θα πρέπει να νοηθεί με την έννοια του πώς να υπάρχεις. Συνεπώς δεν σημαίνει την αυτοκυριαρχία και τον αυτοπεριορισμό για χάρη συγκεκριμένων σκοπών, αλλά το να αφήνεσαι ξέγνοιαστα, έχοντας εμπιστοσύνη σε έναν σίγουρο σκοπό. Δίχως προσοχή, αλλά με μια τυφλή σοφία που ακολουθεί άφοβα έναν αγαπημένο οδηγό. Δεν πρόκειται για την απόκτηση μιας κρυφής περιουσίας που αυξάνεται με αργούς ρυθμούς, αλλά για ένα διαρκές ξόδεμα όλων των μετατρέψιμων αξιών.

Βλέπουμε ότι αυτός ο τρόπος ύπαρξης έχει κάτι το αφελές και κάτι το ακούσιο και μοιάζει με εκείνη την εποχή του υποσυνείδητου της οποίας το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι μια χαρούμενη εμπιστοσύνη: την παιδική ηλικία.

Η παιδική ηλικία ειναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Σαν κουραστεί θα αφήσει απρόσεχτα και τα δύο να πέσουν και θα ξεχάσει πόσο λαμπερά του φαίνονταν στο φως της δικής του χαράς. Δεν έχει το φόβο της απώλειας. Για το παιδί, ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα. Και θεωρεί ιδιοκτησία του καθετί που είδε, άγγιξε ή άκουσε κάποια στιγμή, καθετί που βρέθηκε κάποτε στο πέρασμά του. Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα ιερά χέρια του, σαν μια αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω απ΄μια αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά, όλα, όμως, πρέπει να περάσουν μέσα από αυτή την αγάπη. Και ό,τι φωτίστηκε μια φορά μέσα στην αγάπη, παραμένει εντός της σαν εικόνα και δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ πια. Και η εικόνα είναι περιουσία. Γι΄ αυτό και τα παιδιά είναι τόσο πλούσια.

Ο πλούτος τους αποτελείται, φυσικά, από ατόφιο χρυσό και όχι από τα κοινά νομίσματα. Η αξία αυτού του χρυσού μοιάζει να μειώνεται όσο η διαπαιδαγώγηση κερδίζει έδαφος, αυτή που αντικαθιστά τις πρώτες ακούσιες και εντελώς προσωπικές εντυπώσεις με πατροπαράδοτες έννοιες που έχουν αναπτυχθεί μέσα στην ιστορία και η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, κατηγοριοποιεί τα πράγματα σε αξιόλογα και ασήμαντα, άξια επιδίωξης και αδιάφορα. Αυτή είναι η κρίσιμη εποχή. Είτε θα παραμείνει ανέπαφος ο πλούτος των εικόνων πίσω από την εισροή των νέων γνώσεων, είτε θα χαθεί η παλιά αγάπη, όπως μια πόλη που πεθαίνει κατακλυσμένη από τη στάχτη που ρίχνει αυτό το απρόσμενο ηφαίστειο. Το καινούργιο θα αποτελέσει ανάχωμα, μέσα του θα προστατευτεί ένα τμήμα της παιδικότητας, ή θα γίνει πλημμύρα και θα καταστρέψει την παιδικότητα χωρίς έλεος. Με άλλα λόγια, το παιδί είτε μεγαλώνει και κατανοεί περισσότερα, με την αστική έννοια, ως βλαστός ενός χρήσιμου πολίτη, γίνεται μέλος των ταγμάτων της δικής του εποχής και λαμβάνει τις δικές της χειροτονήσεις, ή απλά και ήρεμα συνεχίζει να ωριμάζει βαθιά μέσα του, αναπτύσσεται μέσα από τη δική του παιδικότητα και γίνεται ένας άνθρωπος σύμφωνος με το πνεύμα όλων των εποχών: ένας καλλιτέχνης..." (Rainer Maria Rilke, μικρά δοκίμια για την τέχνη)

Η τέχνη είναι η σκοτεινή επιθυμία των πραγμάτων...

2010-02-21T10:11:00.005+02:00

"Η τέχνη είναι η σκοτεινή επιθυμία των πραγμάτων. Όλα τους θέλουν να γίνουν εικόνες των μυστικών μας. Ευχαρίστως θα εγκατέλειπαν το ξεθωριασμένο τους νόημα, για να ενδυθούν κάποια από τις μύχιες νοσταλγίες μας. Διεισδύουν στις δονούμενες αισθήσεις μας διψώντας να γίνουν τα προσχήματα των συναισθημάτων μας. Δραπετεύουν από το συμβατικό. Θέλουν να είναι ό,τι εμείς τα θεωρήσουμε. Ευγνώμονα και πρόθυμα θα πάρουν τα νέα ονόματα που θα τους χαρίσει ο καλλιτέχνης. Είναι σαν τα παιδιά που παρακαλούν να τα πάρουμε μαζί μας σε ένα ταξίδι: δεν θα τα καταλάβουν όλα, αλλά οι χιλιάδες σκόρπιες και τυχαίες εντυπώσεις θα αποτυπωθούν απλά και όμορφα στο πρόσωπό τους. Έτσι θέλουν να σταθούν τα πράγματα μπροστά από τις εξομολογήσεις του καλλιτέχνη, αν τα διαλέξει για πρόσχημα του έργου του: να αποσιωπούν και να αποκαλύπτουν συνάμα. Σκοτεινά, μα φωτισμένα από το πνεύμα του, σαν τα πολλά πρόσωπα στο τραγούδι της ψυχής του.

Τούτο το κάλεσμα αφουγκράζεται ο καλλιτέχνης: την επιθυμία των πραγμάτων να γίνουν η γλώσσα του. Αυτός θα τα εξυψώσει από τις δυσβάσταχτες και ανούσιες σχέσεις του συμβατικού στους σπουδαίους συσχετισμούς του βαθύτερου είναι του."

R.M.RILKE

(Μικρά δοκίμια για την τέχνη, εκδ. Printa - Αθήνα 2010)

απ΄ τα σύνορα του χρόνου ως την Αϊτή

2010-02-11T14:24:00.006+02:00

Μη ρωτάς πού ταξιδεύω πού χαμογελώ

μ΄ ένα σύννεφο παλεύω μ΄ έναν ουρανό.

Για δυο μάτια φεγγαρένια που όταν το παιδί γελά

μοιάζουν θάλασσα ασημένια μες στην ερημιά.

Έλα και πες μου τι να κάνω που φοβάμαι

αυτά τα μάτια που είναι ολόκληρα ένα φως

μη χάσουν κάποτε τον τρόπο που γελάνε.

Έλα και πες μου τι να κάνω που φοβάμαι

αυτά τα μάτια που ανασαίνουν το χαμό

μη χάσουν κάποτε τον τρόπο που κοιτάνε.

Μη ρωτάς πού ταξιδεύω έτσι μοναχή

μια μικρή χαρά ζηλεύω να ΄χει το παιδί.

Το παιδί που ζητιανεύει ξεροκόμματα

και το βήμα του γυρεύει μες στα χρώματα.

Κοίτα το πώς σιγοτρέμει σα φτερό η ψυχή

μα το πρόσωπό του πλένει μια πικρή βροχή.

Έλα και πες μου τι να κάνω που φοβάμαι

έτσι που το παιδί ανασαίνει το χαμό

πως τ΄ άγρια στόματα του κόσμου θα το φάνε…

Έλα και πες μου τι να κάνω που φοβάμαι

αυτά τα μάτια που είναι ολόκληρα ένα φως

μη χάσουν κάποτε τον τρόπο που γελάνε.

Για δυο μάτια που διψάνε μια σταλιά νερό

και ξυπόλητα γυρνάνε κόντρα στον καιρό.

Απ΄ τα σύνορα του χρόνου ως την Αϊτή

αχ, το δάχτυλο του τρόμου δείχνει το παιδί.

Το παιδί που ζητιανεύει ξεροκόμματα

και τη μάνα του γυρεύει μες στα χώματα...

10/02/10

Γ.Α.Β.

Locura...

2010-01-04T23:38:00.011+02:00

e-orfeas.gr

"Ίπταμαι πάνω από έναν κόσμο που προσπαθώ να καταλάβω. Κοιτάζω έξω απ΄ το παράθυρο και βλέπω. Η μεταστροφή είναι πέρα κάθε φαντασίας. Ονοματίζει τρελό τον ανυπόκριτο. Σα να λέμε, αυτόν που δεν λειτουργεί υπό την κρίση άλλων. Τρελό αυτόν που ακολουθεί τον εαυτό του, τη μέσα του θάλασσα. Αναθεωρώ. Ίπταμαι πάνω από έναν κόσμο που προσπαθεί να με ενσωματώσει.

Ερώτηση. Πόσο αληθινή μπορεί να είναι μια πραγματικότητα; Ο άνθρωπος που δεν εντάσσεται είναι παράξενο πουλί. Η επιβεβαίωση αυτή ακυρώνει τη λογική – την τυπική, για τις άλλες αγνοώ. Αλλά αύριο θα ξημερώσει άλλη μέρα. A-priori συνθετική η πιθανότητα. Κι άλλωστε υπάρχει θεός και βλέπει. A-priori αναλυτική. Αν υπάρχει.

Κάτω από τον στύλο της ΔΕΗ παρατάσσεται ο σύγχρονος κόσμος. Αλλά μια φωταγωγημένη επιφάνεια δεν αρκεί για να φωτίσει την αλήθεια. Το φως δημιουργεί σκιές, αντανακλάσεις, μιαν ολότελα ψευδαίσθητη τάξη. Και ο χρόνος τρέχει. Κόκκινα φτερά οφείλει η φαντασία. Να δημιουργεί. Κι εγώ άγω το βίο μου καταδικασμένη να πετάω εν απουσία μήπως και θυμηθώ εκείνο που ξέρω πως έχω ξεχάσει από καιρό.

Όχι κύριοι δεν θ’ ακολουθήσω τις οδηγίες σας απόψε. Θ’ αυτοσχεδιάσω. Το απλό είναι όμορφο. Κι εξάλλου έχω συνηθίσει, με τόσες επαναλήψεις, τη ζωή. Τα όνειρα προσφέρουν όνειρα. Και η ζωή όταν ξυπνήσει θα ζήσει. Ή θα πεθάνει. Βλέπω πως με παρατηρείτε σαν ένα φάντασμα. Μια προβολή χωρίς επαφή, οπωσδήποτε. Ελάτε να επικοινωνήσουμε. Θα σας δώσω το τηλέφωνό μου κι εσείς θα το χάσετε. Ύστερα εγώ θα κρεμιέμαι κάθε βράδυ από το ακουστικό για μιαν απάντηση και θα σας σκέφτομαι το δίχως άλλο. Μην ανησυχείτε, δεν θα σας κατηγορήσω για καμιά μου ρυτίδα, ούτε για την πρησμένη μου κοιλιά. Ένα τραγούδι θα γράψω μόνο. Σα θηλιά. Να άρει τις βεβαιότητες. Να αναζητά το πρόσωπο πίσω από το προσωπείο.

Παράθυρο στη μέσα θάλασσα. Μικρή υπέρβαση. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο από τη στιγμή που το κοιτάξεις. Το παρατηρούμενο αλλάζει. Έχει δική του ζωή. Και απαιτεί. «Η θάλασσα μέσα μου φουσκώνει και με κυνηγά…» Κατανοώ την αδιέξοδη φύση μου εννοώ ελευθερώνομαι. Ο χρόνος καθαιρείται. Το νόημα αναζητά τη σημασία του. Αλλά η λογική σκέψη δεν μπορεί να διεισδύσει στην αλήθεια. Και μένει μετέωρη, εκεί, η απορία…"

ITHACA...

2009-12-02T11:24:00.017+02:00

ITHACA...

Σημείο συνάντησης: Θύρα 7, παλιό λιμάνι Θεσσαλονίκης. Χρονικές συντεταγμένες: 22112009. Προορισμός: Ιθάκη. Επιβάτες: Κυρίως φοιτητές, νέοι εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες παντός είδους, ψαγμένοι τύποι ή απλοί περαστικοί που είδαμε κόσμο και ήρθαμε. Η τυχαιότητα σαφώς στην υπηρεσία του σκηνοθέτη. Η μουσική αντηχεί από κάπου μακριά ή από κοντά - δεν έχει σημασία. Όχι δεν θα πω κάτι για τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό. Γιατί το βαγόνι είναι μικρό αλλά η τέχνη χωράει παντού. Σαν καράβι που κινάει και δεν ξέρουμε, θα φτάσουμε άραγε;

Αυλαία. Στάση πρώτη, βιολετί νησί στη μέση της ασφάλτου. Το φανάρι ανάβει. Σβήνει. Ανάβει. Η τρελή έχει βάλει τα καλά της, χαμογελά και μας υποδέχεται με σφηνάκια λικέρ. Δύσκολο να αντισταθείς σε τέτοια ομορφιά. «Αχ, σας περίμενα. Είμαι τόσο μόνη εδώ. Παρακαλώ περάστε. Πάρτε κάτι. Είμαι τόσο μόνη!» Την προσπερνάμε έτσι όπως έχουμε συνηθίσει να κάνουμε κάθε μέρα, αν και με μια μικρή συστολή αφού δεν ξέρουμε, αυτό είναι που περιμένει από μας ο σκηνοθέτης;

Γιατί κατ΄ άλλους εν αρχή ην το πυρ. Όμως οι επίδοξοι εραστές στητοί κάτω από τον ψεύτικο πυρσό απορούν για το μπουλούκι που έτσι ξαφνικά μαζεύτηκε μπροστά στην πόρτα τους. «Και τι είναι αυτά που τραγουδάτε για δάχτυλα βουνά πάνω από θάλασσες φεγγάρια; Εμείς να γαμήσουμε ήρθαμε, φύγετε!»

Μετέωρες ευχές και απορίες και χρώματα και φώτα παράξενα σαν μύηση μυστική που αποκαλύπτεται ξάφνου μόνο σ΄ εκείνον που βλέπει. Στα υπόγεια θα διαδραματιστεί η επόμενη σκηνή. Τεντωμένη σε μια σκάλα από ποιήματα ή σε μιαν απλώστρα για φάσματα μωρά ή σε μια κρεμάστρα για έναν που πνίγεται ή σ΄ ένα στοίχημα για δύο που αδημονούν. Ψηλά και μακριά η απόδραση.

Ίσως ο στυλίτης στην άλλη μεριά να ξέρει. Παίζει ή ξεψυχά; Εκκρεμεί η απάντηση, λεπτοδείκτης που μετρά μέχρι την επόμενη μέρα στον ίδιο δρόμο. Ως τότε, χαμογέλα μπορεί και να είναι ψέματα. Η νύχτα ηχεί σαν πλαστική βροχή ως τον επόμενο σταθμό…

…και δείτε εκεί στα τσακισμένα σπίτια πώς κείται, αφανές στα μάτια των βιαστικών, σιωπηλό και υποταγμένο, στο χρόνο και στη φθορά. Από κουτιά, σας λέω, από σκόνη είναι φτιαγμένο αυτό το παρασκευαστήριο. Δείτε το πώς σκίζεται κάθε φορά που κάποιος στρέφει το βλέμμα αλλού, πώς σκορπίζεται σε ανατολή και δύση. Διαφημίσεις από την πρώτη εποχή, χαμηλά ταβάνια, ασύμμετροι όγκοι μηχανών του σιδερένιου παρελθόντος, εκθέματα ζωής τελειωμένης. Έργο τέχνης σας λέω, έργο τέχνης είναι αυτό το παρασκευαστήριο. Και πόσοι έχουν ζήσει και πόσοι έχουν πεθάνει εδώ τυλιγμένοι σε ρολά κίτρινο χαρτί. Δείτε το πώς στέκεται κάθε φορά που κάποιος στρέφει το βλέμμα του. Όχι δεν θα πάρω άλλο καφέ. Νύχτωσε τώρα.

Τελευταίο πέρασμα, ανάμεσα στα πόδια της. Τ΄ ανοίγει ολότελα η τρελή αιωρούμενη σαν ύφασμα ξεφτισμένο απ΄ τον καιρό. Άφησε το βιολετί νησί της κι ήρθε τρέχοντας με τον αέρα να προλάβει να ζήσει. Μάτια λαίμαργα, ομφάλιοι λώροι, στόματα ανοιχτά, καιόμενες γλώσσες, όλοι του κόσμου οι πεινασμένοι την ακολουθούν με ρυθμό. Κι η μουσική – ένα βιολί ή ένα σαξόφωνο ή ξεχασμένο κάποιο ράδιο ανοιχτό κάπου κοντά ή κάπου μακριά – άκου πώς μας συνδέει ανάλαφρα κάτω από το φως της ολοένα ανατέλλουσας τυχαιότητας ή τέχνης ή ζωής. Και να, κοίτα με, χορεύω κι εγώ δεμένη με σχοινιά απ΄ την κορυφή τ΄ ουρανού ακροβατώντας στο τόξο μαζί με την Ιθάκη και μ΄ όλα της τα πρόσωπα αφού έτσι το θέλησε απόψε ο σκηνοθέτης.

Συμπέρασμα: Η τρελή δεν γίνεται ν΄ απαρνηθεί την τρέλα της χωρίς να χάσει τον εαυτό της.

Μια σούπα από χώμα κι αστέρια είναι ότι πρέπει τέτοια ώρα…

...

2009-11-09T21:44:00.019+02:00

στο κέντρο της Βιέννης

πρώτος πρωινός

δίπλα μου

δύο γηραιές κυρίες με ολόλευκα μαλλιά

συζητούν ζωηρά

σε γαλάζιο φόντο

δείχνοντας

κι εγώ

διαβάζω

los pasos perdidos

- αδερφέ μην κλαις

ένα όνειρο είναι -

ξεχωρίζω τις ρυτίδες

και τις δείχνω με το δάχτυλο

χθες βράδυ ονειρεύτηκα ένα σπίτι

γαλάζιο – όπως τα ρούχα των γηραιών

ολόλευκο το φως κυλιόταν στα πατώματα

κι η άνοιξη μοσχοβολούσε στους τοίχους

ύστερα ήρθε η μάνα μου

με μια πινελιά μαύρου

σαν υπενθύμιση

πίνω δεύτερο καφέ

εκείνες με κοιτούν που τις κοιτάζω

και λάμπει το χαμόγελο

πορτοκαλί

στα ζαρωμένα τους χείλη

όχι δεν θα πάρω άλλο καφέ

δίψασα φέγγος

The Black Hole...

2009-10-06T21:12:00.004+03:00

όταν στη μαύρη τρύπα κι εσύ πέσεις

θα είναι ήδη περασμένα μεσάνυχτα

και η μέρα που θα ξημερώνει

δε θα έχει να φέρει

παρά μονάχα τη φρίκη

που τόσο έντεχνα νόμιζες ότι διασκέδαζες...

ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

2009-10-01T08:31:00.006+03:00

Συγκριτική προσέγγιση των υποκειμένων.

Ο εφιάλτης.

Το πρωί καφές, μετά δρόμος, μετά «επικοινωνία», μετά πλήθος, μετά κάτι. αδιάφορο προς το παρόν, άνευ προορισμού, χωρίς άλλους, χωρίς πρόσωπα, καθρέφτης. «χωρίς σχέδιο». ελευθερία. ουρά ολοένα πιο αδύναμη να καλύψει το μετά κενό, μετά τίποτα.

Το σωτήριο σχέδιο της ζωής.

Το πρωί καφές, μετά δουλειά, μετά φαγητό, μετά οικογένεια, μετά κατανάλωση, μετά ύπνος, το πρωί καφές, μετά κατανάλωση, μετά οικογένεια, ενδιάμεσα λόγια, ενδιάμεσα αποφάσεις, ενδιάμεσα βλέμματα, μετά κάτι, μετά τίποτα.

Συμπεράσματα.

Συμβάλλεται με τη λήθη. Ενσωματώνεται. Περιμένει. Το αύριο έρχεται. Αγαπάει. Αγνοεί.

Τρέμει. φοβάται το χρόνο. το πρόσωπό του, εδώ, μόνο, με αυτές τις σειρές από γράμματα. εσω-ματώνεται. φοβάται την κανονικότητα κι όμως. φοβάται αυτό που δε θα έρθει. χωρίς σχέδιο. χωρίς άλλους.

Ανοικείωση.

κρύβω έναν δράκο μέσα μου...

2009-09-15T11:08:00.005+03:00

Κρύβω μέσα μου έναν ωραίο, άγριο δράκο. Τα καλοκαίρια κάνει πως κοιμάται. Αφήνει χώρο για ζεστό ήλιο και ξένοιαστες παρέες. Ξυπνάει με τις πρώτες βροχές. Σκαρφαλώνει από τη ραχοκοκαλιά μου κι εγκαθίσταται στο κέντρο του θώρακά μου σαν βαρίδι. Τις ημέρες κάνει πως ησυχάζει. Αφήνει χώρο για τις απλές, καθημερινές ασχολίες, τις χωρίς νόημα ή σημασία. Τις νύχτες βρυχάται. Και δεν σταματάει, παρά μονάχα λίγο πριν ξημερώσει...

Τον δράκο μου τον έχω απ΄ όταν ήμουν παιδί. Ούτε και ξέρω πώς τον απέκτησα. Στην αρχή τον φοβόμουν πολύ. Ακόμα τον φοβάμαι. Με ξυπνούσε μες στη νύχτα οργισμένος γιατί κάτι είχα ξεχάσει ή δεν είχα σκεφτεί ή είχα αγνοήσει. Κι όλο με ρωτούσε «τι λείπει;». Μου υπαγόρευε ύστερα ατέλειωτες σειρές από λέξεις και δεν μ΄ άφηνε να κοιμηθώ αν πρώτα δεν τις διάβαζα ξανά και ξανά. Κι αν κάποτε πνιγόμουν από ενοχές και δάκρυα με παρηγορούσε ξαφνικά πως τάχα μ΄ αγαπάει...

Α, ο δράκος μου είναι τρομερός. Τα μάτια του είναι από σκοτάδι κι η γλώσσα του από φωτιά. Σέρνει μαζί του όλους μου τους φόβους, τους πιο κρυφούς κι ανείπωτους μπροστά-μπροστά. Ξέρει να κρύβεται και να χαμογελάει αγγελικά μες στα όνειρά μου κι ύστερα να εμφανίζεται αγέρωχος, κεκοσμημένος με όλα του τα φοβερά στολίδια...

Πάντα με ξυπνάει μες στη νύχτα για να μου δείξει κάποια παλιά μου οφειλή ή κάποια ανάγκη. Με φοβερίζει, με απειλεί να υποσχεθώ και να θυμάμαι. Μου υπαγορεύει ύστερα τις λέξεις. Κι όλο ρωτάει «τι λείπει;». Σφυροκοπάει και κομματιάζει τις σκέψεις μου. Με προκαλεί να βάλω νέα τάξη «πριν ανατείλει ο ήλιος πάλι και κάψει ό,τι γκρεμίσαμε!». Στην καλύτερη περίπτωση θα κοιμηθώ εξαντλημένη το πρωί. Στη χειρότερη θα γράψω ένα τραγούδι ή ένα ποίημα. Φοβάμαι. Φοβάμαι, μη βρω μια μέρα αυτό που λείπει. Φοβάμαι, μη χάσω το δράκο μου. Και μαζί του όλες τις λέξεις...

betweenness...

2009-09-02T15:54:00.012+03:00

ο ενδιάμεσος χρόνος

ο σκοτεινός

το βάρος που αρνείσαι

το βάρος που εμμένει

κι ύστερα

μόνο μια κάποια ανάμνηση

ωχρή

της αναμονής

που κράτησε

ίσα-ίσα

...

παιδί που παίζει...

2009-07-17T21:14:00.013+03:00

ένα σπιτάκι. εκεί στη ρίζα του βουνού και πίσω η θάλασσα γαλάζια. απλό το ποθητό. ένα χελιδόνι μόλις πέρασε. ο αέρας ακίνητος. ξενοιασιά. τα πουλιά πολλά. τα ακούω. να κι άλλο χελιδόνι. το κορίτσι δίπλα γυμνό κοιτάει πού θ΄ ακουμπήσει τη γύμνια του. τρώει μια φέτα καρπούζι. ο Νίκος δεν το βλέπει. ποτίζει με το λάστιχο. το κορίτσι φεύγει. γύρω δάφνες γεράνια βασιλικοί τα πουλιά πολλά. το είπα. και κάπου τα τζιτζίκια. πολλά κι αυτά. βλέπω καπνό ν΄ ανεβαίνει χορεύοντας στον ουρανό. από ξύλα ή αγριόχορτα, δεν έχει σημασία. καπνός θα γίνω μια φορά. θάμπος της μέρας. νύχτα ωραία. μοσχομυριστή. ή και ξημέρωμα. ξημέρωμα ναι. με μια σιωπή σχεδόν κανονική. Νίκο μη σπαταλάς το νερό θάλασσα θα πίνουμε μια μέρα. δυο σπουργίτια χοροπηδάνε κάτω απ΄ το δέντρο. να κι άλλο χελιδόνι. μύρισε το χώμα, χώμα. και λήθη. αλήθεια. και λήθη. θολώνει ο ορίζοντας. γίνεται ένα ο ουρανός με τη θάλασσα. το φως αλλάζει γρήγορα κι ίσα που προλαβαίνω να περιγράψω ό,τι να δω. αυτή τη μικρή στιγμή. εδώ. τώρα. μια πόρτα ανοίγει. ένα παιδί φωνάζει και μου χαλάει τ΄ όνειρο. παιδί που παίζει…

πάω

περνάω

διαμέσου ενός χρόνου ψευδαίσθητου η μέρα φεύγει

κι είναι αυτή η μικρή στιγμή που προσπαθώ μόνο ίσως λίγο να κρατήσω

μα πάντα φεύγει

και μένω μετέωρος να ισορροπώ το "ίσως" αυτό που με βαραίνει

αναπνέω

ακούω

απομακρύνομαι

στο δέρμα μπήγω ένα καρφί για να θυμάμαι

κι ακουμπάω ξανά ήσυχα στην καρέκλα

η μέρα έφυγε...