Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες... (Εμπειρίκος)

είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες
όταν τ΄ ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει
όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ

(Α. Εμπειρίκος)

τι να ονειρευτώ και να μη φεύγει; *

ονειρεύτηκα, λέει,
πως άναψα μια φωτιά
κι έκαψα όλες μου
τις απερισκεψίες.

κι ό,τι με συνδράμει
ενοχικά και εμμένει.

και τη σκυλίσια
ακολουθία των "χωρίς νόημα".

κι ό,τι κάθε μέρα με δένει
στην είσοδο. ή στην έξοδο.

ονειρεύτηκα, λέει,
πως τέτοια φωτιά
την ονειρεύονταν κι άλλοι.
δεμένοι κι αυτοί.

και πως μετά δεν έμεινε άλλο
από λιωμένο χρόνο...

Γ.Α.Β.


* ο τίτλος του post ανήκει στην ποιήτρια Βάσω Δανέζη Λαμπρινού

de luto...

05/08/1910 - 07/02/2009



Ας ήμουνα μικρό πουλί
φτεράκι να πετάξω
άχνα κι ανεμοψίθυρος
του δρόμου σου να φτάξω

να δω τι κήπο ορέγεσαι
και τι ανθούς θερίζεις
και τίνος συνερίζεσαι
και πίσω δε γυρίζεις...

Ήσουνα ματζουράνα μου
και ρίζα μου του κόσμου
μα ΄γινε στάχτη ο καιρός
κι εθάμπωσέ σε φως μου

Ήσουνα ταίρι της ζωής
τσ αγάπης η εικόνα
κάθε σου αυλάκι ευχόντανε
κανείς να μην επόνα

Στο πεζουλάκι κάθουσουν
και μαντιναδολογούσες
κι αν είναι αέρας η ζωή
γλυκιά τηνε θωρούσες

Και μολογούσες σιγανά:
«Του χάρου δε θα δώσω
΄θελα θωρώ τη νιότη μου
΄θελα την εσκλαβώσω»

Όνειρο σ΄ είδα μάθια μου
σε κήπους κι επερπάτεις
κι απέ μου χαμογέλασες
κι ανέμισες κι εχάθης

Να ΄μουνα λέει μικρό πουλί
ψηλά για να πετάξω
θα μήναγα τον ουρανό
του δρόμου σου ν΄ αλλάξω

Κι αν δεν καταδεχόσουνα
τα πίσω να πορίζεις
θα γένομουν του ονείρου σου
λουλούδι να μυρίζεις...

με τι ανάσα...

Το βλέπετε εκείνο το παράθυρο που φέγγει μέσα στο σκοτάδι και τη φθορά;
Είναι οι νύχτες της αϋπνίας
που η ψυχή φοβάται να κοιμηθεί.
Φοβάται, μη τυχόν και δεν έχει ποτέ ξυπνήσει...
Και τι να πεις σ΄ ένα παιδί που δεν το χωράει ο κόσμος που του δείχνουν;
Σε ποια καμπύλωση του χρόνου να τρέξει να κρυφτεί;
Με τι ανάσα;
Κι αν η συνάρτηση του ονείρου του ποτέ δεν κβαντωθεί;...

Δέντρο είμαι εγώ...

- Δέντρο είμαι εγώ
μ΄ ένα κλωνί
τ΄ αστέρι το θωρώ
μ΄ αυτό δεν με φιλεί
πώς θέλεις να μερώσω;
Ακούω τον Ξυλοκόπο να ΄ρχεται
να ΄ναι θαρρείς για μένα;
Δε θα προλάβω να το δω. Τ΄ αστέρι, λέω.
Κι απ΄ το κλωνί μου φαίνεται η μέρα μακριά...

- Έλα μαζί μου. Το βλέπεις τ΄ αντικρινό βουνό;
Εκεί θα πάμε. Μες στην αποψινή αχλή
ας κοιμηθούμε ήσυχα μέχρι να ξημερώσει.
Κι αφού, θα το κινήσουμε σπίθα με σπίθα
ως την κορφή του ν΄ αγναντέψουμε
το σχέδιο της ζωής μας.
Ένα κλαδάκι είσαι κι εσύ...

Γ.Α.Β.

Η ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ανάμεσα στα βιβλία της βιβλιοθήκης υπήρχε κι ένα, γραμμένο στην αραβική γλώσσα, που το είχε αγοράσει ένας στρατιώτης για λίγα νομίσματα στο Αλκανά του Τολέδου και που οι ανατολιστές δεν το γνωρίζουν, παρά μόνο στην ισπανική εκδοχή του. Το βιβλίο αυτό ήταν μαγικό και κατέγραφε προφητικά τα έργα και τις ημέρες ενός άνδρα απ΄ τα πενήντα χρόνια του ως το θάνατό του, που θα ερχόταν το 1614.
Κανείς δε θα το βρει αυτό το βιβλίο, χάθηκε για πάντα στην περίφημη πυρκαγιά που άναψαν ένας πάπας κι ένας μπαρμπέρης, προσωπικός φίλος του στρατιώτη, όπως διαβάζουμε στο έκτο κεφάλαιο.
Ο άντρας κράτησε το βιβλίο στα χέρια του και δεν το διάβασε ποτέ, αλλά εκπλήρωσε μέχρι κεραίας τη μοίρα που είχε ονειρευτεί ο Άραβας, και θα συνεχίσει να το κάνει για πάντα, γιατί η περιπέτειά του ανήκει πια στη μνήμη των λαών.
Άραγε αυτή η φαντασία είναι πιο εξωφρενική από το ισλαμικό κισμέτ που προϋποθέτει έναν Θεό, ή από την ελεύθερη βούληση που μας παρέχει την τρομερή δυνατότητα να επιλέξουμε την κόλαση;

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

ειρήνη...

περάσαμε μπροστά από τους τάφους τους
οι νεκροί εκεί πέρα
νικητές ή ηττημένοι
καθόλου δεν νοιάστηκαν

στο σκοτάδι
δεν μπόρεσαν να δουν
οι νικητές
ποιοί ήταν

ΛΑΝΓΚΣΤΟΝ ΧΙΟΥΖ

ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ...

Τι άραγε ονειρεύτηκε ο Χρόνος μέχρι σήμερα που είναι, όπως κάθε σήμερα, η κορφή. Ονειρεύτηκε το σπαθί, που ιδεώδης θέση του είναι ο στίχος. Ονειρεύτηκε και κατεργάστηκε το απόφθεγμα, που μπορεί να προσποιηθεί τη σοφία. (...) Ονειρεύτηκε τη λέξη, αυτό το άκαμπτο και αδέξιο σύμβολο. Ονειρεύτηκε την ευτυχία που ζήσαμε ή που τώρα ονειρευόμαστε ότι τη ζήσαμε. (...) Ονειρεύτηκε την ηθική διδασκαλία και τις μεταφορές του πιο παράξενου ανθρώπου, αυτού που πέθανε ένα βράδυ στο σταυρό. Ονειρεύτηκε τη γεύση του κώνειου στη γλώσσα του Σωκράτη. Ονειρεύτηκε αυτά τα δυο περίεργα αδέρφια: την ηχώ και τον καθρέφτη. (...) Ονειρεύτηκε το χώρο. Ονειρεύτηκε τη μουσική που δεν χρειάζεται χώρο. (...) Ονειρεύτηκε την τέχνη του λόγου, ακόμα πιο ανεξήγητη από την τέχνη της μουσικής, αφού περιλαμβάνει τη μουσική. Ονειρεύτηκε μια τέταρτη διάσταση και τη μοναδική της πανίδα. Ονειρεύτηκε το πλήθος της άμμου. Ονειρεύτηκε τους υπερπεπερασμένους αριθμούς που δεν είναι λογίσιμοι. (...) Ονειρεύτηκε τα δυο πρόσωπα του Ιανού που ποτέ δεν θα δει το ένα το άλλο. (...) Ονειρεύτηκε το γιασεμί που δεν μπορεί να μάθει ότι το ονειρεύονται. Ονειρεύτηκε τις γενεές των μυρμηγκιών και τις γενεές των βασιλέων. Ονειρεύτηκε το γιγάντιο ιστό που πλέκουν όλες οι αράχνες του κόσμου. (...) Ονειρεύτηκε την απαρίθμηση που οι επιστήμονες αποκαλούν χαοτική και που στην πραγματικότητα είναι κοσμική, αφού όλα τα πράγματα είναι ενωμένα με μυστικούς δεσμούς. (...) Ονειρεύτηκε τη γιαγιά μου... Ονειρεύτηκε ότι οι Τάρταροι πολεμούσαν τραγουδώντας. (...) Ονειρεύτηκε τα αρχέτυπα. Ονειρεύτηκε ότι σ΄ όλα τα καλοκαίρια ή σ΄ ένα προγενέστερο ουρανό υπάρχει μόνο ένα ρόδο. Ονειρεύτηκε τα πρόσωπα των νεκρών σου που, τώρα πια, δεν είναι παρά ξεθωριασμένες φωτογραφίες. (...) Ονειρεύτηκε τα βήματα του λαβυρίνθου. (...) Ονειρεύτηκε τη ζωή των κατόπτρων. Ονειρεύτηκε τα σύμβολα που θα χαράξει ο καθιστός γραφιάς. Ονειρεύτηκε τη φιλντισένια σφαίρα που περικλείει άλλες σφαίρες. Ονειρεύτηκε το καλειδοσκόπιο παρηγοριά στον άρρωστο και στο παιδί. Ονειρεύτηκε την έρημο. Ονειρεύτηκε το χάραμα που ενεδρεύει. (...) Ονειρεύτηκε χάρτες που ο Οδυσσέας δεν θα τους καταλάβαινε. Ονειρεύτηκε τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα. Ονειρεύτηκε τον τοίχο του παραδείσου που αναχαίτησε τον Αλέξανδρο. Ονειρεύτηκε τη θάλασσα και το δάκρυ. Ονειρεύτηκε το κρύσταλλο. Ονειρεύτηκε πως Κάποιος τον ονειρεύεται.

Υ.Γ. Μετά το σχόλιο του Οδοιπόρου παραθέτω το "Κάποιος θα ονειρευτεί" του Μπόρχες, σαν απάντηση ή σαν ελπίδα...

Τι θα ονειρευτεί το ανεξιχνίαστο μέλλον; (...) Θα ονειρευτεί όνειρα πιο συγκεκριμένα απ΄ τη σημερινή αγρύπνια. Θα ονειρευτεί ότι θα μπορούμε να κάνουμε θαύματα αλλά δεν θα τα κάνουμε, γιατί θα ΄ναι πιο πραγματικό να τα φανταζόμαστε. Θα ονειρευτεί κόσμους τόσο έντονους ώστε το τραγούδι ενός και μόνο απ΄τα πουλιά του θα μπορούσε να σε σκοτώσει. Θα ονειρευτεί πως η λήθη και η μνήμη μπορούν να είναι πράξεις εκούσιες και όχι επιθέσεις ή δωρεές της τύχης. Θα ονειρευτεί πως θα μπορούμε να βλέπουμε με όλο μας το σώμα, όπως το ήθελε ο Μίλτον στο σκοτάδι αυτών των εύθραυσων σφαιρών, των οφθαλμών. Θα ονειρευτεί έναν κόσμο δίχως μηχανές και δίχως αυτή τη θλιβερή μηχανή, το σώμα. Η ζωή δεν είναι όνειρο, γράρει ο Νοβάλις, αλλά μπορεί να γίνει.

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

Συνειδητοποίηση

Αυτή η ιστορία είναι εμπνευσμένη από ένα ποίημα ενός μοναχού από το Θιβέτ, του Ριμποτσέ, που εγώ το ξαναέγραψα σύμφωνα με το δικό μου τρόπο αφήγησης, για να τονίσω κάποια παραπανίσια χαρακτηριστικά που έχουμε εμείς οι άνθρωποι. (Χόρχε Μπουκάι)


Σηκώνομαι το πρωί.
Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν τη βλέπω
και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα
βγαίνω από το σπίτι μου,
ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο
και ξαναπέφτω μέσα.

Την τρίτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Ωστόσο,
δεν το θυμάμαι
και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,
παρόλα αυτά,
δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.

Την πέμπτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου
την τρύπα στο πεζοδρόμιο
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και,
παρόλο που τη βλέπω,
πέφτω μέσα.

Την έκτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντάς την με τα μάτια μου.
Την βλέπω,
προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,
αλλά πέφτω μέσα.

Την έβδομη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Βλέπω την τρύπα.
Παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου
ως την άλλη μεριά,
αλλά όχι αρκετά μακριά και πέφτω μέσα.

Την όγδοη μέρα,
βγαίνω απ΄ το σπίτ ι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω στην άλλη άκρη!
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα
που χοροπηδάω από τη χαρά μου...
Και, έτσι όπως χοροπηδάω,
ξαναπέφτω μέσα.

Την ένατη μερα,
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω
και συνεχίζω το δρόμο μου.

Τη δέκατη μέρα,
σήμερα μόλις,
συνειδητοποιώ
ότι είναι πιο βολικό
να περπατάω...
στο απέναντι πεζοδρόμιο.

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

αν είχα κάτι να έπρεπε να διαλέξω...

αν είχα κάτι να έπρεπε να διαλέξω - ιδανικά
θα διάλεγα εκείνες τις στιγμές
που από βιασύνη ή ανοησία αφήνω να φεύγουν
πρωτού τις ευχαριστηθώ
κι ύστερα αναπολώ τα συναισθήματα
που θα μπορούσα να έχω νιώσει ή μοιραστεί

αν είχα κάτι να έπρεπε να διαλέξω - ιδανικά
θα διάλεγα τις λέξεις που δεν έχω πει
αφού δεν τόλμησα ή αφού φοβήθηκα
να παρουσιαστώ χωρίς τη φορεσιά
πίσω της που κρύβομαι
κι έτσι νομίζω πως αρέσω

αν είχα κάτι να έπρεπε να διαλέξω - ιδανικά
θα διάλεγα την απ΄ ευθείας σύνδεση
με τον ενδότερο εαυτό μου
που τείνω να ξεχάσω εδώ και χρόνια

αν είχα κάτι να έπρεπε να διαλέξω - ιδανικά
θα διάλεγα.

μα αφού δεν έχω υποχρέωση καμιά
το πρόσωπό μου θα φορώ.

όσο αντέχω

το σμήνος...

Τα πουλιά πάνω απ΄ την πόλη

Το σμήνος των ανθρώπων

Η ανάγκη για ησυχία

Μάλλον θ΄ ανέβω στο βουνό φέτος, να βρω τους γονείς μου, να γιορτάσω μαζί τους το άγριο τρεχαλητό του χρόνου. Ξυπνάω τρομαγμένη τις νύχτες ότι έχουν, λέει, ήδη πεθάνει από καιρό κι εγώ μικρό παιδί ορφανό στο μεγάλο δωμάτιο, ξεχάστηκα από την έγνοια της γιρλάντας στο παράθυρο, στολίδι μιας ζωής που ακροβατεί, αφού δεν ξέρω ζω τώρα ή στο αύριο έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες;

Η ανάγκη για ησυχία

Το σμήνος

Δεν θα το πρόσεχα αν δεν ένιωθα τύψεις για τον τόσο μου θυμό. Το σμήνος λέω. Η θέα του μέσα από το αυτοκίνητο και η μουσική από το Τρίτο μου θύμισαν πως πρέπει να θυμηθώ. Δεν είναι διόλου απαραίτητος. Ούτε καν χρήσιμος. Ο θυμός λέω. Αλλά αυτή η ξαφνική ελευθερία με αναστατώνει. Ίσως γι΄ αυτό τώρα να θέλω τη μαμά μου. Τη βεβαιότητα της αγάπης της. Την απλότητα της καρδιάς της. Δεν είναι όλα τα παιδιά τόσο το τυχερά, το ξέρω.

Ησυχία

Θα πάω τελικά. Μ΄ ένα κουτί μελομακάρονα, ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και την κιθάρα μου. Η μαμά θα έχει μαζέψει μάραθα και ρόκα κι ο μπαμπάς θα έχει ανάψει το τζάκι. Θα τους τραγουδήσω τα κάλαντα και θα πάρω το φιλί…

Μαύρο.

Μαύρο. Σαν τις "διαμαρτυρίες" των κουκουλοφόρων που τόσο χυδαία εκμεταλλεύτηκαν ένα πραγματικά λυπηρό γεγονός για να εκφράσουν τόση βία, χωρίς διάκριση. Ναι, να διαμαρτυρηθούμε για την αστυνόμευση και το βάναυσο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο κάθε ένστολος υπάλληλος εμάς, τους πολίτες, σαν κοινούς εγκληματίες. Η μέθη της υποτιθέμενης εξουσίας καταλήγει σε επικίνδυνη ψυχοπάθεια. Ναι, να φωνάξουμε. Ναι, να ακινητοποιήσουμε τον κρατικό μηχανισμό κάνοντας απεργίες. Ναι, να βρούμε τρόπους να ευαισθητοποιήσουμε τον μέσο κοιμώμενο πολίτη που έχει ξεχάσει να αντιδρά σ΄ αυτήν την επίφαση ζωής μέσα στην οποία είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι. Ναι, να κάψουμε και το Χριστουγεννιάτικο δέντρο (ταιριάζει, άλλωστε, με τα τόσο εξοργιστικά εκκλησιαστικά σκάνδαλα των τελευταίων μηνών) αυτό το δάνειο "αγάπης" που εξυπηρετεί κάθε φορά τόσο ωραία την εορταστική καταναλωτική μας μανία. Να καταδείξουμε την ψευδαίσθητη ασφάλεια και ευημερία μέσα στην οποία ζούμε. Αλλά το πλιάτσικο και οι λεηλασίες δεν αποτελούν διαμαρτυρία. Ούτε η με τόση φόρα βία απέναντι στον συνάνθρωπό μας. Ο αδερφός μας είναι... Ντροπή. Ντροπή, θυμός και θλίψη. Σκεφτόμουν να κατέβαινα στο Σύνταγμα το βράδυ, αλλά αρνούμαι να γίνω η δικαιολογία του κάθε ανερμάτιστου να εκφράσει την ψυχοπάθειά του.

Καλό ταξίδι, Αλέξη...

"Άφθονη μέρα"

6.30 π.μ.

Κάπου πιο εδώ στοχάζομαι θάναι τα κόκκινα νησιά.
Ελαμπε τ΄ ακρογιάλι μυτερό. Κανείς δε συμβιβάζονταν
με τις οξύτητες με τα γυμνά με τ΄ απερίσκεπτα χαμόγελα.
Τα πρόσωπα χανόνταν απ΄ τα μάτια μου -
δεν ήμουν σίγουρος - σ΄ ένα σκοτάδι με κοιλότητες.
Ο ήλιος ήρθε μακρύς μακρύς κατάπινε όλο το τοπίο.
Υστερα πνίγηκε χορτάτος στη φωτιά
με μια σπουδαία κίνηση. Τότε μεμιάς κολύμπησα
κι εβρέθηκα γυμνός πάνω στους ώμους της αυγής.

8.30 π.μ.

Ηρεμη λησμονιά. Σίγουρο λίκνισμα στην ύλη
πρώτη φορά ιδωμένη σήμερα σε τόσο φως. Ο δρόμος
αίθριος άνοιγε τη διχάλα του περνούσαν ίσκιοι.
Μετά από τόση ταραχή κόσμος περιστρεφόμενος
γύρω από το νερό. Αρμολογημένη η σάρκα μου
με τα κατάλοιπα της νύχτας και με τ΄ αρχικά
στοιχεία της σύνθεσής μου ισοδυναμεί με 8.30΄.
Αρχίζοντας πάντα τελειώνουμε την ώρα τούτη -
συγκέντρωση και διασπορά ένα νόμισμα με δύο πλευρές.

2.30 μ.μ.

Α, προπαντός δροσιά! Και στόχαση μέχρι θανάτου.
Ο θάνατος και το νερό γεννήθηκαν την ίδια μέρα.
Κι εγώ είμαι εδώ για να μιλώ να γίνομαι ορατός.
Τα σώματα που με βασάνισαν λάμπουν εξόριστα έξω.
Μα το δικό μου τόκλεισα στων γεγονότων τη σειρά
και το λησμόνησα. Το βρέχουν όμως τα όνειρα. Και πρέπει
με κάθε τρόπο να κωπηλατήσω. Να υπολογιστεί
το ανέβασμα και το κατέβασμα από τ' άλλο μέρος
του σκοταδιού - σωσίβια και στόχαση περί θανάτου.
Α, προπαντός δροσιά και στόχαση περί θανάτου.
Κι ύστερα ας κρατηθούν ψηλά τα λόγια που επιπλεύσανε.

8.30 μ.μ.

Ζήσε ξανά την όρασή σου την ακοή σου την αφή σου και τη γεύση
σου.
Ξανά από την αρχή από την πρώτη νύχτα που γεννήθηκαν.
Γιατί το ξέρεις μέρα δεν υπάρχει είναι το δόλωμα
για να γλιστρήσεις πάλι προς τη νύχτα να αιχμαλωτιστείς
απ' την παγίδα τούτη που σε σφίγγει κι είναι η μοίρα σου.
Καμιά ξεκούραση και περισυλλογή καμιά δε σου προσφέρεται
όπως μετατοπίζοντας το παρελθόν και το παρόν μέσα στο μέλλον σου
οι αισθήσεις σου έρχονται ξανά γυμνές και τερατώδεις έννοιες
αχόρταγες η αφή σου η γεύση σου η όραση κι η ακοή σου.

12.30 π.μ.

Η λάμπα με φωτίζει απ΄ τόνα μέρος και τα πρόσωπα
στο βάθος θορυβούν φοβούνται τα όνειρα δε συμμετέχουν.
Τεμαχισμένος γύρεψα να μπούνε στη σειρά να γαληνέψουν.
Θα ξανασυνδεθώ μαζί σας είπα όταν θα με πλημμυρίσει η αυγή.
Τώρα ανεβαίνουν μέσα μου και κατεβαίνουν τούτοι οι αμίλητοι
φρουροί που με φωνάζουν άγγελο και δαίμονα.
Ετσι διαχωρισμένος δεν μπορώ. Τα λάθη με πεθαίνουν.
Ακίνητος κοιτάζω το αίμα μου ν΄ ανάβει σιγανές πυρές
και ξάφνου να φωτίζονται φρικιαστικά ενδεχόμενα. Και δεν αντέχω.
Η ανάσα μου πνιγμένη από αριθμούς προσθήκες και σβησίματα
πρέπει να ξαναβρεί τους πνεύμονές μου ορθούς όταν ξυπνήσει.

(Τάκης Σινόπουλος,"ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Β΄" - 1957)

"Όλα είναι ωραία"

Τραγούδι
Μουσική/Στίχοι: Gaia (Κ.Αθυρίδης/Γ.Βεληβασάκη)
Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη

άξιον εστί τι;
«ασυγκρίτως»
μήπωςσ΄ άλλη γη και με φέρειάξιο το παρόν
μ΄ ένα στίγμα
ρήγμαστ΄ ουρανού μου τα μέρηάξιο μικρό ροτο νερότο φτερό
που μακριά θα με πάει

πώς να σου το πω;
σ΄ αγαπώ - μη φοβηθείς ν΄ αρνηθείς
κι είν΄ αυτό που όλα τ΄ άλλα χωράει - ό,τι δε σε χωράει


όλα είναι ωραία, όλα είναι αγάπηκι αγάπης πόθος τα ξεφυλλά
τόσο είναι ωραία καθώς πεθαίνουν
τόσο μοιραία και σιωπηλά (απόσπασμα από τη συλλογή ποιημάτων«ηχώ στο χάος» της Μαρίας Πολυδούρη)


άξιον εστί τι
τι μου λείπει
κήποι
με λουλούδια ανθισμένα
άξιο το παρόν
και τα «Σα
εκ των Σων»
όλα οικεία και ξένα
άξια κι ακριβή
η στιγμή
η πικρή
που για μένα διψάει

η ποδηλάτισσα...

με ζάλιζε όλη νύχτα
στο άδειο κρεβάτι
η αντήχηση του σώματός σου
σα να ήσουν πλοίο που έφευγε
και λαχταρούσες να ΄μαι εγώ πανί
κι εγώ η θάλασσά σου
κι ύστερα μ΄ απόθεσες στην άκρη
κι έφυγες
χωρίς να πεις ούτε μια λέξη

σ΄ ένα δάκρυ θα κρύψω τον ωκεανό μου
εγκυμονούσα πάντα
και ποτέ μάνα, εγώ
αφού δεν καταδέχτηκα το λίγο σου από έπαρση
από έπαρση θα πεθάνω μια μερα
θα πεθάνω μια μέρα ή έχω πεθάνει ήδη
αν η ζωή είναι αυτό που ζουν οι άλλοι

κι αντί για πλοίο θα πάρω το ποδήλατό μου
μπορεί να μην πάω μακριά
μα θα πάω όπου μπορώ

μονάχη εγώ και το ποδήλατό μου

τουλάχιστον ελεύθερη
να πεθάνω από έπαρση
χωρίς να χρειαστεί
να λογοδοτήσω
σε κανέναν...

(Γ. Βεληβασάκη - "Σύγχρονοι Έλληνες Δημιουργοί ΄08", εκδ. ΩΡΙΩΝΑΣ)

αγριοπερίστερα

απόψε η νύχτα δεν έχει ουρανό
περπατάει γυμνή ανάμεσα στα φώτα
σωρεύοντας κάτω απ΄ τα πόδια της
...αγριοπερίστερα
απαγγέλει στίχους από σύμφωνα
και συγχέει το καινό με το κενό

κάθομαι στη γωνιά και
την οικτίρω
αφού δεν μ΄ άφησε πάλι να κοιμηθώ...

Cogito ergo sum...

Καρτεσιανό μου ψέμα
πάλι σ΄ έχω κάνει θέμα
ήχοι, ονόματα, ιδέες
λέξεις νοητές κι ωραίες

σκέφτομαι μα δεν υπάρχω
λίγο σβήνω, λίγο γράφω
πάντα κάτι δεν μου φτάνει
και με παίρνει το ποτάμι...

Ένα, τίποτα και κάτι
δοκιμή, πλάνη κι απάτη
από το μηδέν αρχίζω
στο μηδέν ξαναγυρίζω

δεν είναι ζωή ετούτη
μα μεγάλο μακροβούτι
επιρρώνω το κενό μου
κι όλα αυτά εν μέσω τρόμου...

Σκέφτομαι μα δεν υπάρχω
και φοβάμαι μα θα μάθω
τελευταία δοκιμή μου
ποίηση και λογική μου

αν τον κύκλο μου διαρρήξω
μες στο νόημα θα πνίξω
κάθε σκέψη, κάθε έννοια
καρτεσιανό μου ψέμα...


"...από το ότι υπήρξα πιο πριν, δεν προκύπτει παρά πως πρέπει τώρα να υπάρχω, αν κάποια αιτία αυτή τη στιγμή, δε με δημιουργεί και δε με πλάθει ξανά, δηλαδή να με διατηρεί" (130) Καρτέσιος

όνειρο...

ήρθαν πάλι
την πόρτα χτύπησαν το βράδυ
μα δεν άνοιξα

άγριες σκιές
έξω απ΄ το παράθυρό μου
κι έκλαιγαν
η πόρτα ξεκλείδωτη
το κλειδί σπασπένο
κι έτρεμα

με ξύπνησε ο ήχος της φθοράς

καταραμένη παταφυσική
κρίσιμο πλήθος
δάχτυλο που δείχνεις
όνειρο

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ...

(...) κλείνω τα μάτια τα ίδια τα δυο τα παλιά και με βλέπω το κεφάλι ψηλά το πιάσιμο στο σβέρκο τα χέρια τσίτα μέσα στη λάσπη κάτι δεν πάει καλά εδώ η ανάσα κομμένη κρατάει κρατάω έτσι μια στιγμή ώσπου το τρέμουλο στο κάτω πρόσωπο σημαίνει πως λέω πως κατάφερα να πω κατι στον εαυτό μου

τι μπορεί να πει κανείς στον εαυτό του είναι δυνατόν να πει τέτοια ώρα ένα μικρό μαργαριτάρι απελπισμένης παρηγοριάς τόσο το καλύτερο τόσο το χειρότερο αυτό το στυλ μόνο όχι τόσο ψυχρό ζήτω αλίμονο αυτό το στυλ μόνο όχι τόσο θερμό χαρά και λύπη αυτά τα δυο το άθροισμά τους δια δύο και χλιαρά όπως στον προθάλαμο της κόλασης (...)

(...) αν ήμουνα ψηλά τ΄ αστέρια ήδη και από τα καμπαναριά η βραχεία ώρα δεν έμειναν πολλά ν΄ αντέξω μετά χαράς θα έμενα όπως είμαι για πάντα αλλά αυτό δεν γίνεται

λύνω σάκο και λαιμό το κάνω πρέπει να το κάνω έτσι είναι ρυθμισμένος κανείς το κάνουν τα δάχτυλά μου το νιώθω

μέσα στη λάσπη στο σκοτάδι το πρόσωπο μέσα στη λάσπη τα χέρια εν πάση περιπτώσει κάτι δεν πάει καλά εδώ το κορδόνι στο χέρι μου ολόκληρο το σώμα εν πάση περιπτώσει και σε λίγο θαρρείς ότι εκεί σε αυτό το μέρος και πουθενά αλλού ζούσα ναι ζούσα ανέκαθεν (...)

(...) δεν είναι άσκοπο είναι προφανές αυτό το πλάσμα παραείναι νοήμον για να απαιτεί κάτι υπεράνω των δυνάμεών μου άρα τι δεν είναι υπεράνω των δυνάμεών μου να τραγουδάω να κλαίω τι άλλο τι άλλο μπορώ να κάνω μπορούσα να κάνω στην ανάγκη

να σκεφτώ ίσως στην ανάγκη δεν αποκλείεται τι άλλο κάνω αυτή τη στιγμή και δόξα τω θεω να τα πάλι ουρλιαχτά μπουνιά στο κρανίο σιωπή ανάπαυση

όχι ούτε αυτό είναι πιθανό όχι ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ ίσως θα έπρεπε να ρωτήσω θα ρωτήσω κάποια μέρα αν μπορέσω (...)

"ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ" (ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ)

δοκιμές...

δοκιμές σε μικρό διάνυσμα χρόνου
απορρίπτεις ή αποδέχεσαι
το κενό πάντα υπάρχει
παρόλο το στολισμό με
μικρές δοκιμές σε διάνυσμα χρόνου
κάποιος κάποτε είπε
πως η ζωή αξιώνεται από το θάνατο
όχι δεν είναι του φόβου
ούτε των γερόντων είναι
δοκιμές σε διάνυσμα μικρού χρόνου
που γεμίζει από αδειάσματα
κοτσιδάκια στη γλώσσα
και ανόητα παράθυρα
είναι
περπάτημα κατά μήκος μιας λέξης
που δεν προλαβαίνεις να πεις
είναι
η θάλασσα μέσα μου
που φουσκώνει και με κυνηγά
κι είναι τα κύματα βουνά
αλλά χωρίς
αυτή τη θάλασσα
η ζωή μου θα έχανε
την αξία της
αν έχει