Οι φίλοι μου

Οι φίλοι μου

κάθε πρωί

υψώνονται

ξεδιπλώνονται

και με χαιρετούν

με απλότητα

χάρη 
και ησυχία

κι εγώ

τους αγαπώ

και τους ποτίζω

και άνω θρώσκω

μέσα από το τζάμι

στο βάθος

στο ύψος

πηγάδι

πού και πού ένα αστέρι

ή σύννεφο

ή βροχή

ουρανός με καγκελωτή υπογραφή

και για ξόβεργα

κεραία

πρωινός χαιρετισμός

ένα πουλί

ένα κρώξιμο

και οι νότες προσπερνούν

και ανεβαίνουν

ως τον ουρανό

ως το πηγάδι

κι όπως

ανθισμένο ροζ

αντανακλά

το μπλε και το πράσινο

ορθώνεται το κίτρινο

υπερήφανο

λεπτό

κοφτερό

να δείξει

τη μεγάλη, τρυφερή σκιά

του κόκκινου.

«Σας βλέπω

ν’ αναρριχάστε

και να γελάτε

έτσι όπως χαϊδεύετε

τον τοίχο του πηγαδιού

που με περιέχει

ώσπου

να φτάσετε κάποτε

στην καγκελωτή υπογραφή τ’ ουρανού

θέλω

να είμαι εδώ

να σας βλέπω

και να σας υποψιάζομαι».

Η συμφωνία τελειώνεται

σε ντο μείζονα αλέγκρο.

Γεωργία Α. Βεληβασάκη

Μουσική συνοδεία για αναγνώστη

Ιδιόκτητη

Ήρθε κι εγκαταστάθηκε στο σπίτι
Τρώει όταν τρώω
Κλαίει όταν κλαίω
Το ίδιο όταν γελάω

Έχει αυστηρό το βλέμμα
Κι όταν τ' αναζητάω με μαλώνει
Να με ποθείς χωρίς να θέλεις, λέει
Και τι να του απαντήσω;

Με το χέρι μου γράφει
Με τη φωνή του εγώ μιλάω
Όλο τ' απόγευμα ντυμένη αντωνυμίες
Ιδιόκτητη, με λέει, Δική μου εσύ του τάφου
Έτσι να λησμονήσω τ' όνομά μου
Ποιος εαυτός; Μακριά! του αντιλέγω
Μα αν κάποτε μ' αφήσει, τι θα κάνω;

Τα βράδια ξαπλώνει δίπλα μου
Τον νανουρίζω, δεν κοιμάται
Φοβάται τον καθρέφτη μην του κλέψω
Κοιμήσου εσύ, μου λέει, κι άγρυπνος εγώ
Εδώ θα στέκω, του ύπνου σου σημάδι
Ησύχασε, σε έχω και το ξέρεις
Το μαξιλάρι δένει μ' αλυσίδες
Σβήνει το φως

Ώσπου να ξημερώσει
Ανιχνεύει
Τη θέση των πραγμάτων
Ζυγίζει
Τα λησμονημένα
Μαχαίρι
Κόβει στη μέση το δωμάτιο
Στοιβάζει
Βουνά τ' απόκοτα
Αδειάζει τα συρτάρια
Λήθη και μνήμη ανάκατα
Βρυχιέται σιγά, μην τον ακούσω
Γουρλώνει τα μάτια, φχαριστιέται

Έρχονται μέρες που πια δεν τον αντέχω
Κάνω να φύγω, ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες
Και με προσφέρει στους ανέμους του έξω κόσμου
Να μη στενέψει η ελευθερία, λέει, ορίστε ο δρόμος
Κάνω πως μένω τις σφαλίζει πάλι

Κάθε τόσο μου δείχνει τα νύχια του
Ανασαίνει στο πρόσωπό μου
Δεν συγχωρεί τίποτα, ούτε ξεχνά
Με χαϊδεύει
Λέω να τον αγαπήσω
Φοβάμαι μη με σκοτώσει πρώτος

(Αθήνα, 19.3.2016)

Γεωργία Α. Βεληβασάκη, "Ιδιόκτητη", στη συλλογή 2ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Μίμης Σουλιώτης, εκδ. Libron, Αθήνα 2016
Βραβείο ποίησης/Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας Π.Μ.Σ. "Δημιουργική Γραφή"

Των νερών και των λέξεων

Λέξεις μιας ασημένιας θάλασσας.

Ψευδαισθητικοί αντικατοπτρισμοί˙

η λύπη άλυπη ρίζωσε στο φως.

Ανάποδα η ύπαρξη υφαίνει

τον καιρό. Το δέντρο

βαφτίζεται σήμερα.

Φτωχό πουλί

πέτα.

(Γεωργία Βεληβασάκη, "Των νερών και των λέξεων")

La vida es un soplo que pasa...

(Ανακτήθηκε στις 5/11/2013 από http://kkarpoyzhs.wordpress.com/2010/11/25/5-of-photography-black-n-white/)

Ονειρεύομαι μέλι και θυμάρι - la vida es un soplo que pasa

Χορεύω και πάω σαν χαμογελαστός ακροβάτης - sobre acantilados y heridas 
Και η μουσική με συνοδεύει - con ritmo suave y sentido...

Γ.Α.Β.

Μη-ποίημα

Είναι κάτι στιγμές που θέλεις να μοιραστείς, αλλά δεν υπάρχει κανείς...

Και πιάνεσαι από ένα φύσημα του αέρα

Από ένα πουλί που κατέβηκε να πιει νερό στον κήπο

Από τη συγκατάβαση που ζωγραφίζεται στο πρόσωπό σου

Από τη γάτα που κρυφοκοιτάζει το πουλί

Από μια πέτρα στην άκρη της αβύσσου

Από μια θύμηση, μια σκέψη

Εγώ εδώ τώρα
Εγώ εδώ τώρα

Εγώ εδώ τώρα

Γ.Α.Β.

Όνειρο

Ονειρεύτηκα λέει ένα μεγάλο χαρούμενο καράβι
που άνοιγε τις πόρτες του για ένα μεγάλο χαρούμενο ταξίδι.

Ξύπνησα ύστερα σ΄ ένα μεγάλο χαρούμενο καράβι,
στ΄ ανοιχτά μιας μεγάλης χαρούμενης θάλασσας...

εκρήγνυμαι

με βλέπετε να τριγυρνώ εδώ ανάμεσά σας

αλλά σας λέω δεν είμαι παρά ένας ίσκιος

μια φευγαλέα ήδη ανάμνηση

μετέωρη πάνω απ΄ την βαρύτητα
της καθημερινότητάς σας

-της καθημερινότητάς μου-

εκρήγνυμαι κάθε στιγμή
σα μικρή φυσαλίδα που σπάει στον αέρα

έχοντας πρώτα αφήσει ένα ίχνος 

-χωρίς νόημα και χωρίς σημασία-

σ΄ εκείνο που με καταβροχθίζει λαίμαργα

απορία

Ακροβατεί μια στιγμή κι ύστερα χάνεται στο ποτάμι της λήθης. 

Απάντηση δεν υπάρχει. 

Ίσως να είχε δίκιο τελικά ο πατέρας. 

Είμαστε ελάχιστες νησίδες σ΄ ένα άπειρο χάος. 

Δεν υπάρχουμε. Αλλά, για την ώρα, δεν το ξέρουμε. 

Γ.Α.Β. 30/04/13

Το φτερό

Μικρό κάψιμο πίσω από τη δεξιά ωμοπλάτη. 

Η ασημένια λέει πως είναι φτερό. "Είναι το μόνο λογικό!" 

Θα δέσω μια κλωστή στο μικρό δαχτυλάκι της. 

Αν είναι να φύγει να με πάρει μαζί...

Γ.Α.Β. 19.04.13

Ξύπνημα μέσα στην ψευδότητα του χρόνου

Ο ήχος του τσέλου στο άνοιγμα της μέρας 
αντανακλά την ασημένια θάλασσα της ρευστότητας. 

Και ίπταται η τρελή...

Bach - Cell Suite No.2 in D minor

Και ίπταται η τρελή μέσα στο στενό δωμάτιο

πάνω απ΄ τη λήθη της

μέσα στο σώμα της.

Και κανείς δεν πίστευε

πώς μια σκιά μπορούσε να φτάσει τόσο ψηλά. 

Τα χέρια υψώνονταν

διαμαρτυρόμενα.

Αλλά εκείνη χόρευε τώρα 

με τον αγαπημένο της.

Γ.Α.Β. 9.04.13

ΛΗΘΗ ΚΟΡΑΛΛΙΟΓΕΝΗΣ

[...] και πάνε, λένε, οι μέρες οι κακές 
και τα ερπυστριοφόρα
έχουνε γίνει τώρα
νησιά
να κατοικήσουνε [της λήθης] τα παιδιά. *

Γ.Α.Β. 2013

* Στην Ιαπωνία τα παλιά τανκς τα βυθίζουν στη θάλασσα, όπου μεταμορφώνονται σε κοραλλιογενή νησιά.

Χαρταετός

έτσι ντύθηκα
μορφασμούς, βλέμματα, προσδοκίες
αντιλήψεις, χειρονομίες, όνειρα
και φόβους και αγωνίες και χρώματα
συνήθειες, ιδέες, λόγια, λόγια, λόγια
προσωπεία από χαρτί, καπνό και πέτρα
το πρόσωπό μου

και βγήκα στον κόσμο 
-όλο λαχτάρα- 
να γευτώ την ύλη

ύστερα καταδίκασα αυτό το σώμα σε εξάχνωση 
και άρχισα να πετάω ψηλά 
σαν χαρταετός

Γ.Α.Β.

Σα χορεύτρια ή σαν καράβι...

μέρα βροχερή
στο τέλος του χειμώνα
κι εγώ εδώ
χωρίς λέξεις
αλλά τι σημασία έχει
αφού το νόημα ίπταται
- όπως πάντα -
απ΄ το ταβάνι
σα χορεύτρια
ή σαν καράβι
να με παίρνει μαζί
ν΄ ανατέλλω κι εγώ
πίσω απ΄ τα σύννεφα
που μαζεύτηκαν τόσα 

Γ.Α.Β.

η στοίβα τα λευκά πιάτα

μια στοίβα πιάτα λευκά. στην κορυφή κουταλοπίρουνα. μυρωδιά έκπληξης. πικρή. της εγκατάλειψης. το κενό που θα γνώριζα. αναμονή. ατέλειωτος καιρός χωρίς να έρχεσαι μαμά. είμαι δυνατή μη στενοχωριέσαι. θα το φάω όλο μου το φαΐ και σήμερα. ιδανική μου μαμά. ναι πεινάνε τα παιδιά του κόσμου τρώω. ναι είναι αμαρτία να το πετάξουμε τρώω. ναι και μία για τον μπαμπά τρώω. ναι είναι η δύναμή μου τρώω. τρώω το χρόνο. λιγοστεύω. με τρώει ο χρόνος μαμά. κι ίσως δεν ξέρω ακόμα τι περιμένω. τριάντα έξι από τα τέσσερα το χάος. γεωμετρική η ανέλιξη. αλλά συνεχίζω ακάθεκτη πεπεισμένη ότι καλύτερη δικαιολογία δεν υπάρχει. θα λέω. έφταιγε η μαμά μου. η στοίβα τα λευκά πιάτα. η κορυφή τα κουταλοπίρουνα. κι αυτή η αιθέρια εγκατάλειψη σε μια βεβαιότητα που λίγο-λίγο καταβρόχθισε όλη μου τη δύναμη. για αντίσταση. μαμά. θα σε θυμάμαι. με αγάπη. πάντα. η κόρη σου. των πενήντα πέντε κιλών συν το φόβο των εξήντα. των περασμένων καιρών συν το φόβο του αύριο...  

Γ.Α.Β.

Ενθάδε κείμαι...

Ο ήχος φυλάει την αγωνία που η σιωπή εγκυμονεί
Το βουνό τον ίσκιο του
Τα ονόματα τα πήρε κιόλας ο αέρας
Κι ήθελα να δω πίσω απ΄ το βουνό της σιωπής
Ν΄ ακούσω ήθελα τον ήχο του ίσκιου του

Σημαίνουν απόψε οι φωνές των νεκρών
Οι φίλοι μου όλοι έχουν πεθάνει
Μα οι μαύρες τρύπες του κόσμου δεν γέμισαν ακόμα
Δεν είδαν όλοι ακόμα το σκοτάδι
Ακόμα υπάρχουν παιδιά

Αχ ανάσες μικρές ησυχάστε
Προσδοκώ ανάσταση παθών
Και ζωή του παρόντος
Αμήν

Υ.Γ. Σημείο βαρύ
Ακριβή μοναδικότητα
Επιστρέφω σε λίγο




Γ.Α.Β.
05/01/2013

το φόρεμα...

ξύπνα, μάνα, έρχονται οι άλλοι

η νύχτα θα γίνει πυροτέχνημα απόψε
κράτα μου το χέρι, μην κλαις

μια βροχή από πεφταστέρια θα στολίσει τα μαλλιά σου

ύστερα τα πουλιά θα πετάξουν μακριά

θ΄ ανοίξει η γη, ο βράχος θα κυλήσει

πέτρα θα γίνει, βότσαλο απαλό, μη φοβάσαι

να, τους βλέπω κιόλας στην άκρη του κρεβατιού

ένα χαμόγελο έχουν κρυμμένο για μένα

ένα χαμόγελο σαν το δικό σου

θυμάσαι τότε που με φίλησες πρώτη φορά;

που μ΄ έντυσες μετά με τ΄ ακριβά σου;

αχ, πόσο δεν ήθελα να αποχωριστώ εκείνο το σώμα σου

το φόρεμά μου τώρα θα βγάλω

θα το απλώσω στα πόδια σου

πάτα, μάνα μου, πάτα

σύννεφο θα γίνω γιορτινό, φως της θάλασσας, μη λυπάσαι

πώς να ΄ναι τα κύματα, τάχατες, πούθε πηγαίνουν; 

γυρνάνε άραγε ποτέ; θα με ξαναδείς;

τα χέρια απλώνω, πιάσε με

δεν είμαι έτοιμη, μάνα, τα παιδιά πεινάνε

να τα προσέχεις

Γ.Α.Β.
21.12.2012

ένα κλαράκι ήταν και το πήρε η θάλασσα

μοιάζει ήσυχη, καθημερινή

τη γνωρίζω, την έχω συνηθίσει

μια στιγμή μετά

αγριεύει
γελάει

υψώνεται

με ξαφνιάζει

με παίρνει

με πνίγει

Γ.Α.Β.

11/12/12

για την Αθηνά...

Και ξυπνάω μέσα στη νύχτα με την αγωνία ότι έχουν όλα ήδη γίνει - κι εγώ
Πώς ξεχάστηκα εδώ στη ροή του χρόνου
Ν’ ανταλλάσσω το ουσιώδες για τις καθημερινές μου ασχολίες
Και ν’ αφήνω ένα ευχαριστώ, ένα χαμόγελο, μια λέξη ή μια χειρονομία αγάπης

Για αργότερα

Τη θυμάμαι, μια φιγούρα διάφανη, μάτια και δόντια μεγάλα, αραιά μαλλιά

Γελούσε μ’ ένα γέλιο τρανταχτό σαν δήλωση παρόντος απελπισμένη

Στο ένα χέρι το τσιγάρο μόνιμο, κανονική προέκταση των λεπτών της δακτύλων

Προμήνυμα της ζωής της εν τάφω λίγα χρόνια μετά

Γιατί πέθανε τελικά η Αθηνά – μου το είπαν σήμερα
Κι όλο έλεγα να περάσω να τη δω ή έστω να της τηλεφωνήσω

ακροβάτισσα

ακροβάτισσα
πάνω από την πόλη
ξόανο
στολισμένο ελπίδες
στη ροή του σύννεφου

οι δρόμοι ασφυκτιούν
με τόσα σιδερένια χέρια
να γνέφουν
απελπισμένα
απελπισμένα

εκείνη δεν βλέπει
αφοσιωμένη
μετρά τα δάχτυλα που λείπουν
μετρά τις ώρες

διψασμένο πουλί
στα υπόγεια μάταια
χορεύει
μακριά μια βροχή
σα συνάρτηση ηχεί
του ανέφικτου

το παιδί δεν θυμάται, χαμογελά...

μες τη νύχτα γυμνό
μ΄ ένα όνειρο τρέχει
στ΄ αόρατα
κι οι μανάδες μαινάδες
στα φουστάνια τους ράβουνε
δόρατα
απελπισμένα
απελπισμένα

σκουπίδια έφερε κι απόψε ο ταχυδρόμος
ο χαιρετισμός ξεχάστηκε
δεν έφτασε το φιλί
στο στόμα που άνοιξε

το παιδί δεν κοιμάται, χαμογελά
και τα χέρια του ανοίγουν σα λουλούδια

μα εκείνη δεν βλέπει
αφοσιωμένη
μετρά τα θαύματα που λείπουν
μετρά τις ώρες

και λυπημένη
έφυγε τώρα
ξανά δεν θα ΄ρθει...


Γ.Α.Β. 27.11.12

(Έχει συμπεριληφθεί στη συλλογή "Δημιουργική Γραφή 2 - Ποίηση" των εκδόσεων Γραφομηχανή)

Δελτίο κήπου μετά από μια απόπειρα δολοφονίας...

Το δηλητήριο στις γλάστρες το ξέπλυνε η βροχή. 
Η γαρδένια ήταν η μόνη που δεν άντεξε. 
Τα λευκά της λουλούδια έγιναν μοιρολόι στον κάδο των σκουπιδιών.
Τη θέση της πήρε ένα κατακόκκινο κυκλάμινο.
Να θυμίζει το χαμένο άρωμα, τη ροή των πραγμάτων σε τούτο τον κόσμο, τη χαρά πίσω απ΄τα δάκρυα. 
Τα δημητράκια πέταξαν φέτος περισσότερα λουλούδια.
"Από το φόβο τους μην πεθάνουν!", είπε ο κηπουρός. Μώβισε ο τόπος. 

Η αναρριχώμενη "ζωγραφιά" στον μπροστινό τοίχο του σπιτιού έβγαλε, δειλά, καινούρια φυλλαράκια. 

Μέχρι την άνοιξη θα έχει αποκτήσει, ως φαίνεται, την πρώτη της ομορφιά. 

Τα χέρια με το φαρμάκι δεν ήταν ικανά να αντισταθμίσουν την αγάπη της καρδιάς μου για τούτα τα πλάσματα. 

Η ζωή νίκησε το θάνατο σ΄ ένα παρτέρι...

Γ.Α.Β.