Η Βεατρίκη των Γκρεμών

Το απόκρυφο μυστήριο της ζωής του Δάντη και η κινητήρια φλόγα του έργου του ήταν ο έρωτάς του για τη Βεατρίκη. Όταν η αγαπημένη του πέθανε στα εικοσιτέσσερά της χρόνια, ο Δάντης βυθίστηκε στη θλίψη. Εκείνη τότε ανακίνησε ουρανό και γη για να σώσει την ψυχή του κι εκείνος διέτρεξε την Κόλαση και το Καθαρτήριο για να την ξαναβρεί, πριν το λυτρωτικό crescendo του στις σφαίρες τ’ ουρανού. Inic Pit Vita Nuova. (Eduart Schure)

Τι απέγινε, όμως, η Βεατρίκη;

Να τη που στέκεται μπροστά στη μαύρη πόρτα.
Από στιγμή σε άλλη στιγμή είναι έτοιμη
για τρομερό ταξίδι να κινήσει
να φέρει πίσω τ' όνειρο.

"Άσ’ την ελπίδα καταγής", είπε η φωνή η μαύρη.

Έβγαλε τα παπούτσια της
τ’ απίθωσε πεισματικά στο σκοτεινό κατώφλι.

Γκρέμια και αγκάθια αγκάλιασε
και τρικυμίες και μπόρες
προσκύνησε στο αθίβολο του ονείρου.
Ξεχώρισε τον πάγο που απολιθώνει την ψυχή
κι άναψε ένα κερί για τους ερωτευμένους.

Άκουσε πάλι τη φωνή
σαν βρυχηθμό φοβιστερό στου ορίζοντα την άκρη
μα πάλι πιο κοντά: "Ασ' την ελπίδα καταγής!"

Έδωσε,
να γλιτώσει απ' το θεριό
που ως φαίνεται το βήμα της μετρούσε.
Το φόρεμά της σκίστηκε
σκορπίστηκαν τριγύρω τα κουρέλια
τα πήρε η νύχτα
μύρο κι αλάτι.

Ένας αέρας δυνατός γονάτισε μπροστά της
ανέβηκε στη ράχη του πουλί γυμνό
αντήχησαν με το κελάηδημά της οι ουρανοί
ήπιε του σύννεφου νερό, νερό της λήθης.

Μαγεύτηκε απ’ την άβυσσο,
ξέχασε τ’ όνειρο.
φίλησε τ’ άστρα.

Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι απέγινε.
Κανείς ποτέ δεν ρώτησε.

(Γ.Α.Β. 24/01/12)

* Inic Pit Vita Nuova: Εδώ Αρχίζει Μια Καινούρια Ζωή (το πρώτο έργο που έγραψε ο Dante Alighieri, το 1295, η ανάγνωση του οποίου θεωρείται απαραίτητη για την κατανόηση της «Θείας Κωμωδίας»).

(Γ.Α.Β. 24/01/12)

εφιάλτης

Η κλεψύδρα επαγγέλλεται την τρέλα. Η τρέλα πληρώνεται και παίρνει την ηγεσία. Θυμάσαι; Η πιο μεγάλη σκιά είναι τώρα αρχηγός. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Η προστασία ισχύει για σαράντα κεφάλαια. Κι ύστερα; Όλος ο εξοπλισμός, ένα ψόφιο περιστέρι...

των λουλουδιών...

Μέρα Πρώτη:

Να κρατήσω το θαύμα

Αυτό το όνειρο ξημερώνω απόψε...

Μέρα Δεύτερη:

Έκοψα το μικρό λουλούδι

Και το έκλεισα προσεκτικά

Στο παγωμένο κουτί

Το καταδίκασα έτσι

Να ονειρεύεται την άνθισή του

Σε μιαν ατέρμονη

Και αδυσώπητη

Αναμονή...

Μέρα Τρίτη:

Σςςς, κοιμάται...

(σ΄ ένα τόσο δα κουτί έχω φυλάξει την πιο μεγάλη μου ελπίδα)

...

Μονόστηλα

* Mε κούρασε ο εαυτός μου
με κούρασαν κι οι ποιητές
έτσι όπως χρησιμοποιούν
τους μονολόγους και το μολύβι
ωσάν αντισηπτικά
της υστεροφημίας τους

* Το μόνο πράγμα που κουβαλά η ζωή μέχρι το τέλος της
είναι η σύμβαση του τέλους
εσύ Χρήστο, Νίκο, Άννα, Θωμά, Δήμητρα, Κώστα
ζεις; ή πέθανες;
δεν μας είπες...

Μαρίνος Καρβέλας 2011









...

Μικτός χρόνος...

έπρεπε να βγω απ΄ το σπίτι
να περπατήσω άκρη-άκρη
ν΄ αγναντέψω τη γαλάζια αντανάκλαση
να μιλήσω γι΄ αυτά που είδα

τώρα πάει πέρασε








...

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ

Ῥομαντικὸς ἐπίλογος

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος।

Nίκος Καρούζος

Επί θανάτου...

Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
Απόψε κοινωνώ τα συναγμένα
Τις συμφωνίες και τα αλλόκοτα
Που μ΄ έφεραν ως εδώ
Το βλέμμα σου

Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
Που κύλησαν οι μέρες και δεν πρόλαβες
Όλο, μου λες, σε κυνηγούσαν οι ορισμοί
Το λίγο, το πικρό χαμόγελό σου
Σκληρή χαραγματιά
Θανατερό του ονείρου σου άνοιγμα
Που πας;

Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
Αφού μου δείχνεις ότι από χρόνια απωθώ
Εκείνα τα ενδεχόμενα στα υπόγεια της μνήμης
Απτή απουσία, κρυώνεις; Πες μου...

Αχ, τώρα που ανατέλλεις
Με ποια παρηγοριά να σε κοιτάξω;
- την ύστατη στιγμή δεν απομένει -
Απόψε, εδώ, φορώντας τα καλά μου
κι όλα τα μάταια που μάζεψα στολίδια
Μπροστά σου θα σταθώ να μ΄ ανακρίνεις
Απόψε, εδώ, φορώντας τα καλά μου
Όλα θα τ΄ αρνηθώ

Κι οριστικά
- καθώς η αγωνία θα ησυχάζει -
Θα κομματιάσω τούτον τον καθρέφτη
Που αντανακλά ό,τι φοβάμαι πια να δω
Το πρόσωπό μου...

σα χορεύτρια ή σαν καράβι...

μέρα βροχερή
στο τέλος του χειμώνα
κι εγώ εδώ
χωρίς λέξεις
αλλά τι σημασία έχει
αφού το νόημα ίπταται
- όπως πάντα -
απ΄ το ταβάνι
σα χορεύτρια
ή σαν καράβι

να με παίρνει μαζί

ν΄ ανατέλλω κι εγώ

πίσω απ΄ τα σύννεφα

που μαζεύτηκαν τόσα

ΑΥΡΙΟ ΠΑΛΙ... (για τη Στέλλα)

πρόσωπα.
πρόσωπα τραβηγμένα. αδιάφορα.
πρόσωπα φοβισμένα.

μάτια. μάτια διάφανα.
μάτια τυφλά.

(φώτα.)

τις ει;
κανείς δεν ρώτησε κι απόψε.
και τρέχω στις ράγες ενός τρένου βιαστικού.
στις ράχες μου.
εγώ ειμί το φάσμα. το φόρεμα το λεπτό. το εύθραυστο.
κι αφανής παραστέκεται ο ίσκιος μου στον ίσκιο σου.

(τα φώτα ανάψτε.)

ο κόσμος έρχεται.
ασταθής πάντα.
κι εγώ ολόκληρος. ανοιχτός. μπροστά σε όλους υποκλίνομαι.

να μην καταδεχτείς ούτε ένα βλέμμα.

(σβήστε τα φώτα.)

χέρια αδειανά. γέφυρες.

γκρεμοί. αλυσίδες.

χορός από υ-φάσματα στον αέρα της νύχτας που επιμένει.
δάχτυλα υψωμένα.

να δείχνουν. να αποκόπτονται.
παρόντα παρελθόντα.

λαμπερά κι απαστράπτοντα.
άστρα που κάποτε αν υπήρξαν.
του θάνατου ίχνη.

εγώ ειμί το φά-ντα-σμα που σας φοβίζει.
αύριο πάλι.

Γ.Α.Β. 11/2/11

Το μικρό μυστικό της ζωής - μια παράσταση

κι ήταν όλοι εκεί.


καρφιτσωμένοι σ΄ ένα κομμάτι ύφασμα ή σε χαρτί.

πέρασε και στάθηκε η μικρή ευχή, χαμόγελο και τόση δα ελπίδα.



τα λουλούδια μοιράστηκαν στα παιδιά.



αλήθεια, μόνο στο Μπουτάν μπορεί να ευτυχίσουμε;

θα μου πεις τι είναι ευτυχία;

ή θα μείνει κρυμμένο για μένα το Μικρό Μυστικό;

ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ ...σε προσπέκτους

Άγια Νύχτα ...σε προσπέκτους
να διαλέξουμε με χαρά
χίλια χρώματα και στολίδια
κάθε χρόνο νέα και ίδια
σε μιαν αγορά γιορτινή
όλα έχουν μία τιμή...

Δέκα κάνει ο αδερφός μου
κι άλλα τρία ο διπλανός
πέντε ακόμα μήπως γιορτάσω
κι άλλα τόσα για να χορτάσω
τον εαυτό μου ξεπουλώ
και σιγοτραγουδώ...

Η ψυχή μου φτερουγίζει
-τι φανταχτερή εποχή!-
κι ας μην ξέρει κανείς τι ζητάει
λίγη αγάπη; μα ναι, δεν χρωστάει
μ΄ ένα δάνειο τα πάντα ξοφλάει
και το χρόνο κι αυτούς που αγαπάει
νοικιασμένη μου ζωή
τι φοβερή παροχή!

Η ψυχή μου φτερουγίζει
μοιάζουν όλα τόσο καλά
μα κάπου, κάποιος μόνος λυγάει
κάπου ο πόλεμος κυβερνάει
το παιδί κάπου κλαίει και πεινάει
πες μου πού να βρω τη χαρά
αν ένα παιδί δεν γελά...

Άγια Νύχτα ...σε προσπέκτους
λίγο πριν το Νέο Έτος
τρέξε-τρέξε δεν θα προφτάσεις
τρέχει ο χρόνος πώς να τον φτάσεις
τρέχει-τρέχει κι η ζωή
κι είναι στ΄ αλήθεια μικρή...

Καλές γιορτές, οπωσδήποτε...

:)

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...

“ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”

της Γεωργίας Βεληβασάκη

σε μουσική του Κώστα Αθυρίδη

Σε μία περίοδο που η παιδική ψυχαγωγία δέχεται απανωτά πλήγματα αμφιβόλου ποιότητας και αισθητικής, το Μικρό Μυστικό της Ζωής της στιχουργού – ερμηνεύτριας Γεωργίας Βεληβασάκη και του συνθέτη Κώστα Αθυρίδη είναι αν μη τι άλλο μία έντιμη καλόγουστη πρόταση στους κόλπους της λεγόμενης παιδικής δισκογραφίας.


Το Μικρό Μυστικό της Ζωής είναι μια μουσική ιστορία που αναφέρεται στη σχέση του Ανθρώπου με τη Φύση. Μια ιστορία ειπωμένη με στοχαστική διάθεση και έντονο οικολογικό προβληματισμό. Ο παραμυθένιος λόγος της Γεωργίας Βεληβασάκη, πλάθοντας με ευαισθησία και χιούμορ λέξεις και εικόνες άλλοτε φανταστικές και άλλοτε ρεαλιστικές, περιγράφει την ακόρεστη επιθυμία του ανθρώπου να εκμεταλλευτεί και να υποτάξει τη Φύση, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι έτσι οδηγείται στην αυτοκαταστροφή. Το μόνο που ίσως μπορέσει να τον σώσει είναι να βρει το Μικρό Μυστικό της Ζωής.


Το παραμύθι απευθύνεται στα λίγο μεγαλύτερα παιδιά που έχουν την ανάγκη να ρωτούν και σε γονείς που ίσως βρουν εδώ ένα μονοπάτι για να απαντήσουν. Ποιο να ΄ναι άραγε το μυστικό; Πού να είναι κρυμμένο;


Η συμμετοχή των τραγουδιστών, των μουσικών και των ηθοποιών υπογραμμίζει την αναμφισβήτητα ιδιαίτερα προσεγμένη παραγωγή. Η εικονογράφηση της Μαρίας Κοντογιώργου, ευρηματική, μυστηριώδης, ενίοτε σουρεαλιστική, δεν παύει να κρατά γερά μέσα της τα ζωντανά χρώματα του παιδικού καβαλέτου. Συνδιαλέγεται ουσιαστικά με το κείμενο και αποκαλύπτει κρυμμένες πτυχές του.

Το “Μικρό Μυστικό της Ζωής” είναι ένα παιδικό παραμύθι, ή μήπως μια πέρα ως πέρα πραγματική ιστορία που αφορά και τους μεγάλους;




Το έργο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις POLYTROPON με διανομή ΠΑΤΑΚΗ, ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ.





Έγραψαν για το παραμύθι:


«Όπως το άπειρο χωράει στο γλυκό παραμύθι της Γεωργίας, έτσι όλα μπορούν να χωρέσουν στην καρδιά και στο νου των παιδιών, ακόμα και το τρομερό “μυστικό της ζωής”. Τους το προσφέρει το βιβλίο της με αγάπη και τέχνη, με τη μελωδία και την αρμονία του στίχου, της μουσικής και της τραγουδιστής φωνής.»


Δημήτρης Κ. Ψυχογιός, Καθηγητής Πανεπιστημίου




«Η ευφάνταστη μουσική και οι εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις του Κώστα Αθυρίδη παραπέμπουν σε musical, σκόπιμα αποφεύγοντας τη στερεότυπη άποψη περί του τι είναι παιδικό τραγούδι. Αντίθετα, αποτελούν μια γνωριμία με τα διαφορετικά ηχοχρώματα των μουσικών ειδών που τα παιδιά μεγαλώνοντας θα γνωρίσουν και θα αγαπήσουν. Έτσι, η ροκ μπαλάντα, η funk, η soul, αλλά και στοιχεία της ηλεκτρονικής κα της κλασικής μουσικής βρίσκουν θέση πίσω από τη γλαφυρή αφήγηση της Γεωργίας Βεληβασάκη και στις φωνές των ηθοποιών που ενσαρκώνουν τους ήρωες του παραμυθιού»


Λένα Πλάτωνος, συνθέτης
Αντώνης Μποσκοΐτης, δημοσιογράφος

μικρό πρελούδιο για την ευτυχία...

οι μέλισσες κοιμούνται όταν παίρνει να νυχτώνει. τι παράξενο θέαμα τέτοια ζωή σε τέτοια πόλη. κι όμως το είπαν στις ειδήσεις πως δεν υπάρχουν πια μέλισσες εδώ. ταλαντεύτηκα με το ποδήλατό μου στις λακκούβες του δρόμου εγκατέλειψα το θάνατο με μια τρεχάλα και κατάφερα να χωθώ σ΄ ένα μικρό στενό που έβγαζε ίσια στο ποτάμι. έρρεε λιγοστό μα παρόν ακόμα. τρεχούμενα νερά όνειρα φευγαλέα σκέφτηκα. τα σκουπίδια τριγύρω καθόλου δεν τα πρόσεξα. βγήκα πάλι στο μπετόν και ποδηλάτησα σε μια γειτονιά που μοσχομύριζε νυχτολούλουδο και γιασεμί. έκανα κάμποσες φορές τον ίδιο δρόμο πάνω-κάτω μην τύχει και χάσω αυτό το ωραίο λουλουδένιο ξύπνημα της μνήμης ύστερα από τόση ζωή. μέχρι που έπιασε το μάτι μου μια γυναίκα να λοξοκοιτάει καχύποπτα πίσω από τις γρίλιες. καιροί των φόβων. της διπλοκλειδωμένης πόρτας. των κομμένων φτερών. της μοναξιάς. της χαμογέλασα κι έφυγα γι΄ αλλού. βρέθηκα σε μιαν αλάνα και ω! αν ήμουν παιδί εδώ θα έπαιζα μέχρι να με φώναζε η μάνα μου. τι κρίμα που τώρα βλέπω την επερχόμενη ανοικοδόμηση μόνο. με μια πεταλιά τη διέσχισα κι έφτασα μέχρι το περίπτερο που έχασκε ανοιχτό στην άλλη άκρη. αγόρασα μια σοκολάτα κοίταξα ψηλά και τότε… η νύχτα γέμισε μουσική. σουίτα νούμερο ένα του Μπάχ. ένα τσέλο, το ποδήλατό μου, το χρώμα τ΄ ουρανού έτσι όπως έδυε πάνω απ΄ τα τσιμέντα, ο κόσμος όλος. απλώθηκε η ματιά μου από το πρώτο αστέρι ως το τελευταίο φως. ένιωσα το αεράκι να μου χαϊδεύει τα μάγουλα. ανάσανα ένα χορό από νότες. ευτυχισμένος είναι αυτός που κατακτά κάπου-κάπου ολόκληρη μια τέτοια μικρή στιγμή. και βλέπει αυτά που συνήθως προσπερνάει. και συντονίζεται με τη ροή του χρόνου ώστε να μετέχει μιας ώρας εγκυμονούσας ενός ποιήματος, ή ενός τραγουδιού, ή μιας ζωγραφιάς, ή μιας θύμησης. παύση. επέστρεψα σπίτι. έγειρα στον καναπέ. έκλεισα τα μάτια. άκουσα ξανά εκείνη τη μελωδία. πώς το δοξάρι ξήλωνε το φόρεμα της λήθης. στροβιλισμός γαλάζιος. έμεινε το σπίτι μετέωρο. έγινε ουρανός. και μασουλώντας τη σοκολάτα μου είπα εν τέλει ο κόσμος μπορεί να είναι ωραίος...

Γιατί "η μουσική είναι φίλη μας..."*

Κι έτσι καθώς "περνούν μες στον καθρέφτη πρόσωπα που είδαμε κάποτε σ΄ ένα δρόμο ή σ΄ ένα παράθυρο"* λέω να σταματήσω απόψε και να δω. Ό,τι προσπέρασα σε μια στροφή του χρόνου, ό,τι με προσπέρασε.

Κι όλα τα βλέμματα είναι εδώ σ΄ αυτή τη μικρή χαραματιά, φεγγοβόλα κι απαστράπτοντα μικρά αστέρια που συνάντησα τότε τυχαία και που τώρα φωτίζουν άλλες γειτονιές. Και γίνονται λέξεις και χρώματα και νότες και θύμησες παλιές κι αναρωτιέμαι καμιά φορά αν υπήρξαν στ΄ αλήθεια ή αν υπήρξα στ΄ αλήθεια κι εγώ.

Σα μικρά καράβια που αρμενίζουνε και σφυρίζουν κάθε που θα συναντηθούν, έτσι περνάμε βιαστικά. Μα ίσα-ίσα μια ματιά φτάνει για να γεμίσει το αμπάρι μας με τρέχουσες στιγμές, που θα ξεχάσουμε γρήγορα και θα θυμηθούμε αργά ένα βράδυ. Όταν ένα τραγούδι θ΄ ανοίξει το δρόμο. Ή όταν ένα χαμόγελο ή δάκρυ σ΄ ένα πρόσωπο, ζωγραφίσει ένα άλλο χαμόγελο ή δάκρυ στο δικό μας πρόσωπο. Ή όταν απ΄ το παράθυρο φανεί ένα κομμάτι ουρανού από καιρό χαμένο. Και τι ωραία, το παιδί ζει και περιμένει...

*φράση από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη "Περιμένοντας το βράδυ"

Είναι βροχή...

Είναι που η βροχή μαλακώνει το χώμα.

Είναι που κι εγώ ανασαίνω.

(Έτσι να περιμένω μπορώ, αυτό που αργεί.)

Είναι οι στάλες στο παράθυρό μου.

(Να συγχωρούν ό,τι δεν με χωράει.)

Είναι η σιωπή πέρα απ΄ το χρόνο.

(Σε μια τόση δα σταγόνα βροχής, πολύς καιρός.)

Και απλώνομαι ως το νερό.

Ως το σύννεφο.

Ως το μεγάλο κενό.

(Ως το μεγάλο καινό.)

Αδειάζει από πάνω ως κάτω ό,τι βαραίνει.

(Κι ό,τι βαρέθηκε να περιμένει.)

Κι είμαι ένας άλλος τώρα. Πλυμένος. Καθαρός.

Σαν δέντρο που μόλις σώθηκε από χέρια φτωχά…

κι από σήμερα φθινόπωρο...

πέρασε πάει πάλι το καλοκαίρι. έτσι να γυρίζει η ζωή. μια κυκλική κίνηση, όπως η ευτυχία. καραβάκι στη θάλασσα ή χαρταετός που φοβάται τη βροχή, όλες οι ψυχές μας είναι πολύ πιο βαθιές. μην κοιτάς. μπορείς να έχεις τα πάντα αν δεν ζητήσεις τίποτα. σταμάτα μόνο μια στιγμή κι άκου. η ευτυχία τρέχει μαζί με το χρόνο. έρχεται σε σένα κι εσύ την προσπερνάς. σταμάτα μια στιγμή. το μέσα σου κενό λαχταρά μιαν άλλη γραμματική. μα εσύ προσπερνάς μαζί με το χρόνο. η ευτυχία προκύπτει από μια μόνη κυκλική κίνηση. όπως το χαμόγελο. άκου. όλα είναι ωραία. όλα είναι αγάπη. κι αγάπης πόθος τα ξεφυλλά. όλα είναι ωραία. καθώς πεθαίνουν...

και εις άλλα με υγεία,
Γ.Α.Β.

Λήθη κοραλλιογενής...

(Άκουσα τις προάλλες στο ραδιόφωνο αυτήν τη μικρή εξωτική είδηση και μου έκανε εντύπωση. Σε κάποια χώρα της Ανατολής (πιθανόν στην Ιαπωνία) βυθίζουν τα παλιά τανκς στη θάλασσα προκειμένου να μεταμορφωθούν σε κοραλλιογενή νησιά. Είθε έτσι όμορφα να μετουσιώνονται, πάντα, όλα τα τρομερά και φοβερά του κόσμου μας!)

Tankhs

όπως Λίμνες που κρύβουνε θεριά *

Δοχεία με του θάνατου τη στάχτη

μετά Κεριά

Κοράλλια διάφανα

και να θαυμάσει

όποιος δεν πρόλαβε καλά να σκοτωθεί

για μιαν ιδέα τάχα

Αχ, να ΄χα

μιαν ανεμώνη

από τα βάθη εκείνων των νερών

να μου θυμίζει

η ζωή πως πάντα ξημερώνει

πως απ΄ την πέτρα γίνεται φωτιά

κι απ΄ τη φωτιά το χώμα

και πάνε – λένε –

οι μέρες οι κακές

και τα ερπυστριοφόρα

έχουνε γίνει τώρα

νησιά

να κατοικήσουν της λήθης τα παιδιά…

*λέγεται ότι η ονομασία tankh είναι παρμένη από τη γλώσσα Γκουτζαράτι (Ινδίες) όπου σημαίνει λίμνη, δοχείο

Γ.Α.Β. 10/08/10