Και ξυπνάω μέσα στη νύχτα με την
αγωνία ότι έχουν όλα ήδη γίνει - κι εγώ
Πώς ξεχάστηκα εδώ στη ροή του χρόνου
Ν’ ανταλλάσσω το ουσιώδες για τις καθημερινές μου ασχολίες Και ν’ αφήνω ένα ευχαριστώ, ένα χαμόγελο, μια
λέξη ή μια χειρονομία αγάπης
Για
αργότερα
Τη θυμάμαι, μια φιγούρα διάφανη,
μάτια και δόντια μεγάλα, αραιά μαλλιά
Γελούσε μ’ ένα γέλιο τρανταχτό σαν δήλωση παρόντος
απελπισμένη
Στο ένα χέρι το τσιγάρο μόνιμο, κανονική προέκταση των λεπτών
της δακτύλων
Προμήνυμα της ζωής της εν τάφω λίγα χρόνια μετά
Γιατί πέθανε τελικά η Αθηνά – μου το είπαν σήμερα
Κι όλο έλεγα να περάσω να τη δω ή έστω να της τηλεφωνήσω
Το δηλητήριο στις γλάστρες το ξέπλυνε η βροχή. Η γαρδένια ήταν η μόνη που δεν άντεξε. Τα λευκά της λουλούδια έγιναν μοιρολόι στον κάδο των σκουπιδιών. Τη θέση της πήρε ένα κατακόκκινο κυκλάμινο. Να θυμίζει το χαμένο άρωμα, τη ροή των πραγμάτων σε τούτο τον κόσμο, τη χαρά πίσω απ΄τα δάκρυα. Τα δημητράκια πέταξαν φέτος περισσότερα λουλούδια. "Από το φόβο τους μην πεθάνουν!", είπε ο κηπουρός. Μώβισε ο τόπος.
Η αναρριχώμενη "ζωγραφιά" στον μπροστινό τοίχο του σπιτιού έβγαλε, δειλά, καινούρια φυλλαράκια.
Μέχρι την άνοιξη θα έχει αποκτήσει, ως φαίνεται, την πρώτη της ομορφιά.
Τα χέρια με το φαρμάκι δεν ήταν ικανά να αντισταθμίσουν την αγάπη της καρδιάς μου για τούτα τα πλάσματα.
Αχ, Θεούλη μου, τι ωραία που θα 'ταν να 'γραφα ένα ποιηματάκι. Μπα! Να ένα που περνάει τώρα δα από μπροστά μου. Ψιτ, ψιτ, ψιτ! Έλα εδώ χρυσό μου να σε εμπλέξω στο ίδιο περιδέραιο με τ' άλλο μου ποιήματα. Έλα εδώ να σε εμπήξω στο οικοδόμημα των Απάντων μου. Έλα εδώ να σε εμπαταδώσω και να σε ενομοιοκαταλήξω και να σε ερρυθμολογήσω και να σε ελλυρικοποιήσω και να σε εμπηγαδεύσω και να σε ενστιχώσω και να σε εμπεζολογήσω.
Να πάρει ευχή, Την κοπάνησε! (μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης)
Μέρα των λουλουδιών, τα σπασμένων κρυστάλλων, της φωτιάς στο δέντρο. Ένα χαμόγελο κρεμάστηκε στον ουρανό κι έκρυψε τον ήλιο. Νύχτωσε τώρα. Τα φωτόνια θέλουν να παίξουν.
μικρό παιδί που επίμονα την πόρτα σου χτυπάει το πείραγμα του ανέμου στα παράθυρα
καινούριοι δρόμοι στο χάρτη του προσώπου σου
λάμψη της προσδοκίας απαστράπτουσα
ένα φευγιό πικρό που ήδη έχεις ξεχάσει
το τσίμπημα της σφήκας σαν ομορφιά μεσημεριού
μια γιορτή που ακόμα δεν άρχισε
ο πρωινός καφές παρέα με τα πουλιά
η γεύση σοκολάτας στις παρυφές της μέρας
μυρωδιά ανεξίτηλη από χώμα κι αστέρια
ένας γκρεμός που ακόμα δεν είδες
είναι ο χρόνος
η ηχώ της φωνής σου σ΄ ένα άδειο δωμάτιο
πηγάδι από λούπες για χειμωνιάτικο τοπίο
φιλί περγαμόντο της υπέρβασης
παραδοξότητα από άμμο και σύννεφο
οι κύκλοι της αγρύπνιας στο κατώφλι σου
τα άπειρα υπόγεια σ΄ ένα σωρό από νύχτα
ξημέρωμα που παρελαύνει περήφανο οικτίροντας τη χρόνια αβλεψία
οι στοίβες τ΄ άχρηστα στολίδια
η θύμηση και τ΄ όνειρο που πια δεν ξεχωρίζεις
ένα πεσμένο φύλλο στην αυλή σου
η επανάληψη εκείνου που φοβάσαι
είναι η χρόνος
βρόγχος δεμένος στο ταβάνι τ΄ ουρανού
ο τοίχος που ύψωνες και τώρα τον γκρεμίζεις
καθρέφτης στο δρόμο για το σπίτι
μια απειρία ασύμμετρη σ΄ έναν τετράγωνο κόσμο
το χαμόγελο ενός λουλουδιού μπετόν αρμέ πάνω από το κεφάλι σου
(Επιμύθιο από παλιό παραμύθι:
-Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
-Πάντα και παντοτινά!)
