Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Ιδιόκτητη

Ήρθε κι εγκαταστάθηκε στο σπίτι
Τρώει όταν τρώω
Κλαίει όταν κλαίω
Το ίδιο όταν γελάω

Έχει αυστηρό το βλέμμα
Κι όταν τ' αναζητάω με μαλώνει
Να με ποθείς χωρίς να θέλεις, λέει
Και τι να του απαντήσω;

Με το χέρι μου γράφει
Με τη φωνή του εγώ μιλάω
Όλο τ' απόγευμα ντυμένη αντωνυμίες
Ιδιόκτητη, με λέει, Δική μου εσύ του τάφου
Έτσι να λησμονήσω τ' όνομά μου
Ποιος εαυτός; Μακριά! του αντιλέγω
Μα αν κάποτε μ' αφήσει, τι θα κάνω;

Τα βράδια ξαπλώνει δίπλα μου
Τον νανουρίζω, δεν κοιμάται
Φοβάται τον καθρέφτη μην του κλέψω
Κοιμήσου εσύ, μου λέει, κι άγρυπνος εγώ
Εδώ θα στέκω, του ύπνου σου σημάδι
Ησύχασε, σε έχω και το ξέρεις
Το μαξιλάρι δένει μ' αλυσίδες
Σβήνει το φως

Ώσπου να ξημερώσει
Ανιχνεύει
Τη θέση των πραγμάτων
Ζυγίζει
Τα λησμονημένα
Μαχαίρι
Κόβει στη μέση το δωμάτιο
Στοιβάζει
Βουνά τ' απόκοτα
Αδειάζει τα συρτάρια
Λήθη και μνήμη ανάκατα
Βρυχιέται σιγά, μην τον ακούσω
Γουρλώνει τα μάτια, φχαριστιέται

Έρχονται μέρες που πια δεν τον αντέχω
Κάνω να φύγω, ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες
Και με προσφέρει στους ανέμους του έξω κόσμου
Να μη στενέψει η ελευθερία, λέει, ορίστε ο δρόμος
Κάνω πως μένω τις σφαλίζει πάλι

Κάθε τόσο μου δείχνει τα νύχια του
Ανασαίνει στο πρόσωπό μου
Δεν συγχωρεί τίποτα, ούτε ξεχνά
Με χαϊδεύει
Λέω να τον αγαπήσω
Φοβάμαι μη με σκοτώσει πρώτος

(Αθήνα, 19.3.2016)

Γεωργία Α. Βεληβασάκη, "Ιδιόκτητη", στη συλλογή 2ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Μίμης Σουλιώτης, εκδ. Libron, Αθήνα 2016
Βραβείο ποίησης/Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας Π.Μ.Σ. "Δημιουργική Γραφή"

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo


Το ποίημα που ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο του παλιού μου συμμαθητή Κώστα Ιουλιανού Λουλουδάκη "Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo" και αναφέρεται στις μανάδες εκείνες που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εξουσία που τους στέρησε τα παιδιά τους, την εποχή της δικτατορίας του Βιντέλα στην Αργεντινή. Μάνες σύμβολα, από την Plaza de Mayo ως τη Λουάντα, τη Λαμπεντούσα, τη Δαμασκό, την Ειδομένη...

"Παραστρατιωτικές ομάδες εμφανίζονταν από το πουθενά οδηγώντας τα μαύρα Ford Falcon.* Κάθε πολίτης γινόταν πιθανός στόχος. Ακόμα και τα παιδιά! [...] Τα μωρά τα έδιναν σαν λάφυρα πολέμου σε οικογένειες που είχαν το σωστό φρόνημα. [...] Ένα απόγευμα, στις 30 Απριλίου του 1977, συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά 14 μητέρες και γιαγιάδες αγνοουμένων στην Plaza de Mayo φορώντας λευκά μαντίλια. [...] Κάθε Πέμπτη ήταν εκεί και πιασμένες από το μπράτσο η μια της άλλης γύριζαν γύρω από την πλατεία στην αντίθετη φορά του ρολογιού. Για να βρουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους που τα είχε καταπιεί το φασιστικό καθεστώς. [...] Στα τέλη του 1977, οι πρώτες μαμάδες και γιαγιάδες που οργάνωσαν τις διαμαρτυρίες [...] απήχθησαν από τα "τάγματα θανάτου". Τις έδεσαν, τις γύμνωσαν, τις βασάνισαν και στο τέλος τις πέταξαν ζωντανές από αεροπλάνο στη θάλασσα (επρόκειτο για τις γνωστές "πτήσεις θανάτου", οργανωμένες από τον ίδιο τον Βιντέλα). Όμως οι υπόλοιπες δεν κάμφθηκαν. [...] Εξακολούθησαν κάθε Πέμπτη να ορθώνουν τα ηλικιωμένα κορμιά τους χλευαστικά απέναντι στην εξουσία."

*τύπος αυτοκινήτου που παρήγαγε η αργεντίνικη βιομηχανία εκείνη την εποχή


Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo

Ο θάνατος φτάνει με μαύρη Ford Falcon
Φοράει γραβάτα και βλέμμα κοράκων
Αρπάζει παιδιά, μωρά από το στήθος
Εμπόρευμα ή λάφυρο, desaparecidos
Και στόλισμα αλλόκοτο του Rio de la Plata
Alicia, αδερφή μου, τη φρίκη σταμάτα

“Mi niño, μονάκριβο, παιδί μου θλιμμένο
Πού να ΄σαι, μιαν είδηση στερνή περιμένω
Κρυώνεις; Διψάς; Ανασαίνεις;
Κανείς δεν μου απάντησε  αν ζεις ή αν πεθαίνεις…”

Hebe, María, Azucena, μανάδες
Delicia, Marta, Teresa, μαινάδες
Τα σπλάχνα σας πίσω ζητάτε απ΄ το δήμιο
Στα χέρια σημαία, της φρίκης ενθύμιο
Κερί αναμμένο και φωτογραφία
Του δόλιου παιδιού που σας πήραν με βία

Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo
Μάνα καράβι, μάνα ναυάγιο
Στρέφεις μ΄ ανάποδο βήμα το χρόνο
Και με το δάχτυλο στο δολοφόνο
Για τα παιδιά σου που ακόμα τώρα
Γίνονται λεία σε σαρκοβόρα
Νύχια εμπόρων και σαστισμένα
Γυρνούν στους δρόμους γυμνά και ξένα
Μάνα αφόβητη, μάνα αγία
Σε μιαν ατέλειωτη χορογραφία
Το σώμα υψώνεις, γίνεσαι ασπίδα
Να μη χαθεί η ύστατη ελπίδα 

Στη Δαμασκό, στην Ειδομένη
Άγνωστη, μόνη κι απελπισμένη
Κι απ΄ τη Λουάντα στη Λαμπεντούσα
Αδικημένη, μοιρολογούσα
Κάπου, μια μάνα, πάντα, χορεύει
Και το παιδί της πίσω γυρεύει...

(Γεωργία Α. Βεληβασάκη 25/3/2016)



TRADUCCION EN ESPANOL:

Pañuelos blancos en la Plaza de Mayo

La muerte llega en verde Ford Falcon
Llevando una corbata y mirada de cuervos
Agarra a los niños, bebés de la mama
Mercancía o botín, desaparecidos
Y decoración extraña del Río de la Plata
Alicia, hermana mía, detenga el horror

"Mi hijo precioso, mi hijo triste
¿Donde estas? Espero una última noticia
¿Tienes frío? ¿Tienes sed? ¿Respiras?
Nadie me respondió si vives o te mueres…"

Hebe, María, Azucena, madres
Delicia, Marta, Teresa, ménades
Piden al verdugo que se devuelva a sus hijos
En sus manos como una bandera de recuerdo del horror
Vela encendida y la imagen
De su hijo desgraciado, atrapado por la violencia

Pañuelos blancos en la Plaza de Mayo
Madre como una nave, madre como un naufragio
Haces paso hacia atrás en el tiempo
Y con tu dedo indicas al asesino de sus hijos
Que, aún ahora, se convierten en botines
Para las garras carnívoras de los mercaderes
Y aturullados pasean por las calles, desnudos y ajenos

Madre valiente, madre sagrada
Bailas en una coreografía infinita
Elevas el cuerpo, convirtiéndote en un escudo
Para que no pierdas la última esperanza
En Damasco, en Eidomeni
Madre desconocida, sola y desesperada
Y desde Luanda hasta Lampedusa
Madre agraviada y doliente
Así para siempre una madre esta bailando
Y busca de nuevo a su hijo




* Eidomeni es un lugar de los refugios en Grecia

(Georgia Α. Velivasaki 25/03/2016)



Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Της Άνοιξης ο Χειμώνας


Ο τόπος βουίζει εντός μου
νυχτώνει με γεύση δυόσμου
Πού να ΄στε στερνοί γειτόνοι
κι απόμεινα πάλι μόνη

Ελιά και βασιλικέ μου
κι εσύ αγέννητε γιε μου
Ποιας άνοιξης να ΄στε δώρα
που ανθίζει μακριά απ΄ το τώρα

Ποια μοίρα με κυνηγάει
της δείχνω κι αλλού με πάει
Ροδόσταγμα κι ανεμώνη
μ΄ ακόμα δεν ξημερώνει

Ποια μοίρα το φως μού κρύβει
το πιο της ζωής μου στολίδι
Ροδόσταγμα να τη ράνω
να δω την αυγή κι ας πεθάνω

Του έρωτα ο θησαυρός μου
κοντά μα ποτέ δικός μου
Μικρή και κρυφή μου ελπίδα
φιλί τη ζωή μου είδα

Ο τόπος βουίζει εντός μου
νυχτώνει με γεύση δυόσμου
Με πέτυχε κατά μόνας
της άνοιξης ο χειμώνας

στίχοι: Γεωργία Α. Βεληβασάκη
μουσική: Ανδρέας Ζιάκας

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Των νερών και των λέξεων



Παιχνίδι με λέξεις μιας ασημένιας θάλασσας σ΄ ένα κουτί γεμάτο λάθη. 
Ψευδαισθητικοί αντικατοπτρισμοί ή ένα τρένο μόλις φτάνει; 
Ένα δέντρο βαφτίζεται σήμερα. 
Φτωχό πουλί πέτα...

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

La vida es un soplo que pasa...

(Ανακτήθηκε στις 5/11/2013 από http://kkarpoyzhs.wordpress.com/2010/11/25/5-of-photography-black-n-white/)


Ονειρεύομαι μέλι και θυμάρι - la vida es un soplo que pasa
Χορεύω και πάω σαν χαμογελαστός ακροβάτης - sobre acantilados y heridas 
Και η μουσική με συνοδεύει - con ritmo y sin sentido...



Γ.Α.Β.






Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Μη-ποίημα



Είναι κάτι στιγμές που θέλεις να μοιραστείς, αλλά δεν είναι κανείς...

Και πιάνεσαι από ένα φύσημα του αγέρα
Από ένα πουλί που κατέβηκε να πιει νερό στον κήπο
Από τη συγκατάβαση που ζωγραφίζεται στο πρόσωπό σου

Από τη γάτα που κρυφοκοιτάζει το πουλί
Από μια πέτρα στην άκρη της αβύσσου
Από μια θύμηση, μια σκέψη

Εγώ εδώ τώρα
Εγώ εδώ τώρα
Εγώ εδώ τώρα




Γ.Α.Β.

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Ρεβέκκα





Με λένε Ρεβέκκα. 
Είμαι ένα λουλούδι.

Αυτά ήταν τα εγκλήματά μου.

Τώρα ανθίζω σε ξένα στόματα 
και σηκώνω το δάχτυλο 
στο φονιά.


Γ.Α.Β.

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

Όνειρο



Ονειρεύτηκα λέει ένα μεγάλο χαρούμενο καράβι
που άνοιγε τις πόρτες του για ένα μεγάλο χαρούμενο ταξίδι.

Ξύπνησα ύστερα σ΄ ένα μεγάλο χαρούμενο καράβι,
στ΄ ανοιχτά μιας μεγάλης χαρούμενης θάλασσας...

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

εκρήγνυμαι



με βλέπετε να τριγυρνώ εδώ ανάμεσά σας
αλλά σας λέω δεν είμαι παρά ένας ίσκιος
μια φευγαλέα ήδη ανάμνηση
μετέωρη πάνω απ΄ την βαρύτητα
της καθημερινότητάς σας
-της καθημερινότητάς μου-

εκρήγνυμαι κάθε στιγμή
σα μικρή φυσαλίδα που σπάει στον αέρα
έχοντας πρώτα αφήσει ένα ίχνος 
-χωρίς νόημα και χωρίς σημασία-
σ΄ εκείνο που με καταβροχθίζει λαίμαργα


Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

απορία


ακροβατεί μια στιγμή κι ύστερα χάνεται στο ποτάμι της λήθης. 
απάντηση δεν υπάρχει. 
ίσως να έχει δίκιο τελικά ο πατέρας. 
είμαστε ελάχιστες νησίδες σ΄ ένα άπειρο χάος. 
δεν υπάρχουμε αλλά προς το παρόν δεν το ξέρουμε. 





Γ.Α.Β. 30/04/13

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Το φτερό


Μικρό κάψιμο πίσω από τη δεξιά ωμοπλάτη. 
Η ασημένια λέει πως είναι φτερό. "Είναι το μόνο λογικό!" 

Θα δέσω μια κλωστή στο μικρό δαχτυλάκι της. 
Αν είναι να φύγει να με πάρει μαζί...


Γ.Α.Β. 19.04.13

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Ξύπνημα μέσα στην ψευδότητα του χρόνου



Ο ήχος του τσέλου στο άνοιγμα της μέρας 
αντανακλά την ασημένια θάλασσα της ρευστότητας. 
Και ίπταται η τρελή...


Και ίπταται η τρελή μέσα στο στενό δωμάτιο
πάνω απ΄ τη λήθη της
μέσα στο σώμα της.

Και κανείς δεν πίστευε
πώς μια σκιά μπορούσε να φτάσει τόσο ψηλά. 

Τα χέρια υψώνονταν
διαμαρτυρόμενα.

Αλλά εκείνη χόρευε τώρα 
με τον αγαπημένο της.



Γ.Α.Β. 9.04.13

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

ΛΗΘΗ ΚΟΡΑΛΛΙΟΓΕΝΗΣ




Tankhs, όπως λίμνες που κρύβουνε θεριά*
Δοχεία με του θάνατου τη στάχτη
Μετά κεριά
Κοράλλια διάφανα – Και ας θαυμάσει το σιδερένιο αδράχτι
Όποιος δεν πρόλαβε καλά να σκοτωθεί για μιαν ιδέα τάχα

Αχ να ‘χα
Μιαν ανεμώνη
Από τα βάθη εκείνων των νερών
Να μου θυμίζει η ζωή πως πάντα ξημερώνει
Κι απ’ τη φωτιά ανασταίνεται – τι θαύμα – το χώμα των καιρών

Και πάνε, λένε, οι μέρες οι κακές
– μην κλαις –
Και τα ερπυστριοφόρα
Έχουνε γίνει τώρα
Νησιά
Να κατοικήσουν της Λήθης τα παιδιά **



Γ.Α.Β.

*λέγεται ότι η ονομασία tankh είναι παρμένη από τη γλώσσα Γκουτζαράτι (Ινδίες) και σημαίνει λίμνη, δοχείο
**στην Ιαπωνία τα παλιά τανκς τα βυθίζουν στη θάλασσα όπου
 μεταμορφώνονται σε κοραλλιογενή νησιά

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Χαρταετός


κι έτσι ντύθηκα 
τις αντιλήψεις μου
τους φόβους και τις αγωνίες
τις συνήθειες
το πρόσωπό μου
και βγήκα στον κόσμο όλο χαρά να γευτώ την ύλη 

ύστερα καταδίκασα αυτό το σώμα σε εξάχνωση 
κι άρχισα να πετάω ψηλά σα χαρταετός...

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Σα χορεύτρια ή σαν καράβι...



μέρα βροχερή
στο τέλος του χειμώνα
κι εγώ εδώ
χωρίς λέξεις
αλλά τι σημασία έχει
αφού το νόημα ίπταται
- όπως πάντα -
απ΄ το ταβάνι
σα χορεύτρια
ή σαν καράβι
να με παίρνει μαζί
ν΄ ανατέλλω κι εγώ
πίσω απ΄ τα σύννεφα
που μαζεύτηκαν τόσα 

Γ.Α.Β.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

η στοίβα τα λευκά πιάτα



μια στοίβα πιάτα λευκά. στην κορυφή κουταλοπίρουνα. μυρωδιά έκπληξης. πικρή. της εγκατάλειψης. το κενό που θα γνώριζα. αναμονή. ατέλειωτος καιρός χωρίς να έρχεσαι μαμά. είμαι δυνατή μη στενοχωριέσαι. θα το φάω όλο μου το φαΐ και σήμερα. ιδανική μου μαμά. ναι πεινάνε τα παιδιά του κόσμου τρώω. ναι είναι αμαρτία να το πετάξουμε τρώω. ναι και μία για τον μπαμπά τρώω. ναι είναι η δύναμή μου τρώω. τρώω το χρόνο. λιγοστεύω. με τρώει ο χρόνος μαμά. κι ίσως δεν ξέρω ακόμα τι περιμένω. τριάντα έξι από τα τέσσερα το χάος. γεωμετρική η ανέλιξη. αλλά συνεχίζω ακάθεκτη πεπεισμένη ότι καλύτερη δικαιολογία δεν υπάρχει. θα λέω. έφταιγε η μαμά μου. η στοίβα τα λευκά πιάτα. η κορυφή τα κουταλοπίρουνα. κι αυτή η αιθέρια εγκατάλειψη σε μια βεβαιότητα που λίγο-λίγο καταβρόχθισε όλη μου τη δύναμη. για αντίσταση. μαμά. θα σε θυμάμαι. με αγάπη. πάντα. η κόρη σου. των πενήντα πέντε κιλών συν το φόβο των εξήντα. των περασμένων καιρών συν το φόβο του αύριο...  

Γ.Α.Β.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

ΟΛΑ ΕΝΕΣΤΩΤΕΣ του Γιάννη Σκληβανιώτη


Ω! Ποιητές της διαρκούς θρηνωδίας.
Ας κατοικήσουμε κάποτε χωρίς τοίχους
χωρίς συνήθειες χωρίς επανάληψη
γυμνοί σαν μέρα, φωταγωγημένοι.
Επί αδάμαστων πώλων τον καλπασμό
προς αφομοίωση της αλφαβήτου των νεφών.
Ας αφήσουμε το χρόνο ήσυχο
στην απομάγευση του θανάτου.
Όλα ενεστώτες.
Μην κινήστε επί οχημάτων που υπακούουν
στις ανελαστικές σιδηροτροχιές της θλίψης.
Ας αρδεύουμε στο παρόν το οφειλόμενο.
Μόνο οι θάνατοι πεθαίνουν... μόνο οι θάνατοι.

Γιάννης Σκληβανιώτης - "Σονάτες για μια φωνή και σιωπή"

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Διαμαρτυρία...



Αφιονισμένη έτρεχε στους δρόμους διαμαρτυρόμενη για τα σκουπίδια
που τόσα χρόνια έκρυβε κάτω από το μαξιλάρι της...



Γ.Α.Β. 26.01.13

Διαφάνειες...




Ο χώρος γεννιέται από μια κίνηση -ανεπαίσθητη ή βασανιστική - δεν επιστρέφεται.
Στολίζει τον αέρα που αναπνέω σα μια βιβλιοθήκη από νεύματα.
Τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό.
Όλα είναι εκεί καταγεγραμμένα.

Κι εσύ τραβάς το φόρεμά μου ως τα γόνατα.
Και βάζεις το γλυκό στο πάνω ράφι να μην το φτάνω.
Και με μαλώνεις που δεν θυμήθηκα να ποτίσω τα λουλούδια.
Κι αποστερείς τον κόσμο από ένα παραπάνω χαμόγελο στα χείλη σου.

Κοίτα τι ωραία που γκρεμίζεται η μέρα.
Τα δάχτυλά μου μάκρυναν και τρύπησαν τον τοίχο.
Κράτα με.





Γ.Α.Β.
26.01.13



Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

LEBENSWESHEITSPIELEREI* του Wallace Stevens


Όλο και πιο αδύναμο το φως σβήνει,
Το απόγευμα. Οι υπερήφανοι και οι ισχυροί
Έχουν αναχωρήσει.

Αυτοί που έμειναν πίσω είναι οι αποτυχημένοι,
Οι οριστικά ανθρώπινοι,
Ιθαγενείς μιας φθίνουσας σφαίρας.

Η ανέχειά τους είναι μια ανέχεια
Που είναι ανέχεια φωτός.
Έναστρη ωχρότητα που κρέμεται από μια κλωστή.

Αργά-αργά, η φτώχεια
Του φθινοπωρινού χώρου μεταμορφώνεται
Σε βλέμμα, με λίγες κουβέντες.

Κάθε πρόσωπο μας συγκινεί απόλυτα
Με ό,τι είναι και όπως είναι,
Στη φθαρμένη μεγαλοπρέπεια του αφανισμού.

Wallace Stevens (μτφρ. Χ. Βλαβιανός)
(1952)


*Lebensweisheitspielerei = τέχνασμα σοφίας