Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Αντιπαράθεση


Δυνατός αέρας φέρνει τη θάλασσα στο κατώφλι του σπιτιού. 
Τα πεύκα διαμαρτύρονται. Απ΄ το φοίνικα απεκόπησαν όλα τα παλιά φύλλα. 
Εκείνη αφρίζει. Φεύγει κι έρχεται μανιασμένη.

Τέτοιο καβγά είχα καιρό να δω.



Γ.Α.Β. 30.12.12

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

"ΔΙΧΩΣ" του Δημήτρη Κάσσαρη


Ζωγραφίζω μάσκες
Μάσκες δίχως έκφραση
Ψυχή ζωγραφίζω
Ψυχή και έκφραση δίχως μάσκες ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω στόχους
Στόχους δίχως βέλη
Τόξα τεντωμένα ζωγραφίζω
Τόξα και βέλη δίχως στόχους ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω προορισμούς
Προορισμούς δίχως πυξίδα
Να σηκώνω άγκυρες ζωγραφίζω
Άγκυρες και πυξίδα δίχως προορισμούς ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω καθρέφτες
Καθρέφτες δίχως μάτια
Μουσική ζωγραφίζω
Μουσική και μάτια δίχως καθρέφτες ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω βυθούς
Βυθούς δίχως βάθος
Ανακτώ ύψος ζωγραφίζω
Ύψος και βάθος δίχως βυθούς ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω κουμπιά
Κουμπιά δίχως δάχτυλα
Εμπειρία ζωγραφίζω
Εμπειρία και δάχτυλα δίχως κουμπιά ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω άρωμα
Άρωμα δίχως αφή
Πάθος ζωγραφίζω
Πάθος και αφή δίχως άρωμα ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω ταβάνι
Ταβάνι δίχως ιδέες
Να με τινάξει πνεύμα ζωγραφίζω
Πνεύμα και ιδέες δίχως ταβάνι ζωγραφίζω.

Ζωγραφίζω το τέλος
Τέλος δίχως τώρα
Να φωνάζω παρόν ζωγραφίζω
Παρών και τώρα δίχως τέλος ζωγραφίζω.

(από την ποιητική συλλογή "Αλλιώς" του Δημήτρη Κάσσαρη, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2012)

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

το φόρεμα...



ξύπνα, μάνα, έρχονται οι άλλοι
η νύχτα θα γίνει πυροτέχνημα απόψε
κράτα μου το χέρι, μην κλαις
μια βροχή από πεφταστέρια θα στολίσει τα μαλλιά σου

ύστερα τα πουλιά θα πετάξουν μακριά
θ΄ ανοίξει η γη, ο βράχος θα κυλήσει
πέτρα θα γίνει, βότσαλο απαλό, μη φοβάσαι

να, τους βλέπω κιόλας στην άκρη του κρεβατιού
ένα χαμόγελο έχουν κρυμμένο για μένα
ένα χαμόγελο σαν το δικό σου

θυμάσαι τότε που με φίλησες πρώτη φορά;
που μ΄ έντυσες μετά με τ΄ ακριβά σου;
αχ, πόσο δεν ήθελα να αποχωριστώ εκείνο το σώμα σου

το φόρεμά μου τώρα θα βγάλω
θα το απλώσω στα πόδια σου
πάτα, μάνα μου, πάτα
σύννεφο θα γίνω γιορτινό, φως της θάλασσας, μη λυπάσαι

πώς να ΄ναι τα κύματα, τάχατες, πούθε πηγαίνουν; 
γυρνάνε άραγε ποτέ; θα με ξαναδείς;

τα χέρια απλώνω, πιάσε με
δεν είμαι έτοιμη, μάνα, τα παιδιά πεινάνε

να τα προσέχεις





Γ.Α.Β.
21.12.2012

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

"ένα κλαράκι ήταν και το πήρε η θάλασσα"


μοιάζει ήσυχη, καθημερινή
τη γνωρίζω - την έχω συνηθίσει

κι ύστερα να

αγριεύει
υψώνεται
γίνεται ουρανός

με ξαφνιάζει
με παίρνει μαζί της
με πνίγει



Γ.Α.Β.
11/12/12






Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

για την Αθηνά...


Και ξυπνάω μέσα στη νύχτα με την αγωνία ότι έχουν όλα ήδη γίνει - κι εγώ
Πώς ξεχάστηκα εδώ στη ροή του χρόνου
Ν’ ανταλλάσσω το ουσιώδες για τις καθημερινές μου ασχολίες
Και ν’ αφήνω ένα ευχαριστώ, ένα χαμόγελο, μια λέξη ή μια χειρονομία αγάπης
Για αργότερα

Τη θυμάμαι, μια φιγούρα διάφανη, μάτια και δόντια μεγάλα, αραιά μαλλιά
Γελούσε μ’ ένα γέλιο τρανταχτό σαν δήλωση παρόντος απελπισμένη
Στο ένα χέρι το τσιγάρο μόνιμο, κανονική προέκταση των λεπτών της δακτύλων
Προμήνυμα της ζωής της εν τάφω λίγα χρόνια μετά


Γιατί πέθανε τελικά η Αθηνά – μου το είπαν σήμερα
Κι όλο έλεγα να περάσω να τη δω ή έστω να της τηλεφωνήσω







Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

"Φυλλορροή" της Μαρίας Πισιώτη



(ένα ποίημα της Μαρίας Πισιώτη)

Τα Φθινόπωρα που αγαπήσαμε
Φυλλορροούν
Οι Χειμώνες που μοιραστήκαμε
τα Καλοκαίρια που ονειρευτήκαμε
Φυλλορροούν
Για Άνοιξη ούτε λόγος
46 Φθινόπωρα τώρα
Φυλλορροούν…
και στην αντιστροφή τους
προοιωνίζεται η Δύση
της μελαγχολίας.


11.11.12

Μαρία Πισιώτη