αγριοπερίστερα

απόψε η νύχτα δεν έχει ουρανό
περπατάει γυμνή ανάμεσα στα φώτα
σωρεύοντας κάτω απ΄ τα πόδια της
...αγριοπερίστερα
απαγγέλει στίχους από σύμφωνα
και συγχέει το καινό με το κενό

κάθομαι στη γωνιά και
την οικτίρω
αφού δεν μ΄ άφησε πάλι να κοιμηθώ...

Cogito ergo sum...

Καρτεσιανό μου ψέμα
πάλι σ΄ έχω κάνει θέμα
ήχοι, ονόματα, ιδέες
λέξεις νοητές κι ωραίες

σκέφτομαι μα δεν υπάρχω
λίγο σβήνω, λίγο γράφω
πάντα κάτι δεν μου φτάνει
και με παίρνει το ποτάμι...

Ένα, τίποτα και κάτι
δοκιμή, πλάνη κι απάτη
από το μηδέν αρχίζω
στο μηδέν ξαναγυρίζω

δεν είναι ζωή ετούτη
μα μεγάλο μακροβούτι
επιρρώνω το κενό μου
κι όλα αυτά εν μέσω τρόμου...

Σκέφτομαι μα δεν υπάρχω
και φοβάμαι μα θα μάθω
τελευταία δοκιμή μου
ποίηση και λογική μου

αν τον κύκλο μου διαρρήξω
μες στο νόημα θα πνίξω
κάθε σκέψη, κάθε έννοια
καρτεσιανό μου ψέμα...


"...από το ότι υπήρξα πιο πριν, δεν προκύπτει παρά πως πρέπει τώρα να υπάρχω, αν κάποια αιτία αυτή τη στιγμή, δε με δημιουργεί και δε με πλάθει ξανά, δηλαδή να με διατηρεί" (130) Καρτέσιος

όνειρο...

ήρθαν πάλι
την πόρτα χτύπησαν το βράδυ
μα δεν άνοιξα

άγριες σκιές
έξω απ΄ το παράθυρό μου
κι έκλαιγαν
η πόρτα ξεκλείδωτη
το κλειδί σπασπένο
κι έτρεμα

με ξύπνησε ο ήχος της φθοράς

καταραμένη παταφυσική
κρίσιμο πλήθος
δάχτυλο που δείχνεις
όνειρο

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ...

(...) κλείνω τα μάτια τα ίδια τα δυο τα παλιά και με βλέπω το κεφάλι ψηλά το πιάσιμο στο σβέρκο τα χέρια τσίτα μέσα στη λάσπη κάτι δεν πάει καλά εδώ η ανάσα κομμένη κρατάει κρατάω έτσι μια στιγμή ώσπου το τρέμουλο στο κάτω πρόσωπο σημαίνει πως λέω πως κατάφερα να πω κατι στον εαυτό μου

τι μπορεί να πει κανείς στον εαυτό του είναι δυνατόν να πει τέτοια ώρα ένα μικρό μαργαριτάρι απελπισμένης παρηγοριάς τόσο το καλύτερο τόσο το χειρότερο αυτό το στυλ μόνο όχι τόσο ψυχρό ζήτω αλίμονο αυτό το στυλ μόνο όχι τόσο θερμό χαρά και λύπη αυτά τα δυο το άθροισμά τους δια δύο και χλιαρά όπως στον προθάλαμο της κόλασης (...)

(...) αν ήμουνα ψηλά τ΄ αστέρια ήδη και από τα καμπαναριά η βραχεία ώρα δεν έμειναν πολλά ν΄ αντέξω μετά χαράς θα έμενα όπως είμαι για πάντα αλλά αυτό δεν γίνεται

λύνω σάκο και λαιμό το κάνω πρέπει να το κάνω έτσι είναι ρυθμισμένος κανείς το κάνουν τα δάχτυλά μου το νιώθω

μέσα στη λάσπη στο σκοτάδι το πρόσωπο μέσα στη λάσπη τα χέρια εν πάση περιπτώσει κάτι δεν πάει καλά εδώ το κορδόνι στο χέρι μου ολόκληρο το σώμα εν πάση περιπτώσει και σε λίγο θαρρείς ότι εκεί σε αυτό το μέρος και πουθενά αλλού ζούσα ναι ζούσα ανέκαθεν (...)

(...) δεν είναι άσκοπο είναι προφανές αυτό το πλάσμα παραείναι νοήμον για να απαιτεί κάτι υπεράνω των δυνάμεών μου άρα τι δεν είναι υπεράνω των δυνάμεών μου να τραγουδάω να κλαίω τι άλλο τι άλλο μπορώ να κάνω μπορούσα να κάνω στην ανάγκη

να σκεφτώ ίσως στην ανάγκη δεν αποκλείεται τι άλλο κάνω αυτή τη στιγμή και δόξα τω θεω να τα πάλι ουρλιαχτά μπουνιά στο κρανίο σιωπή ανάπαυση

όχι ούτε αυτό είναι πιθανό όχι ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ ίσως θα έπρεπε να ρωτήσω θα ρωτήσω κάποια μέρα αν μπορέσω (...)

"ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ" (ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ)

δοκιμές...

δοκιμές σε μικρό διάνυσμα χρόνου
απορρίπτεις ή αποδέχεσαι
το κενό πάντα υπάρχει
παρόλο το στολισμό με
μικρές δοκιμές σε διάνυσμα χρόνου
κάποιος κάποτε είπε
πως η ζωή αξιώνεται από το θάνατο
όχι δεν είναι του φόβου
ούτε των γερόντων είναι
δοκιμές σε διάνυσμα μικρού χρόνου
που γεμίζει από αδειάσματα
κοτσιδάκια στη γλώσσα
και ανόητα παράθυρα
είναι
περπάτημα κατά μήκος μιας λέξης
που δεν προλαβαίνεις να πεις
είναι
η θάλασσα μέσα μου
που φουσκώνει και με κυνηγά
κι είναι τα κύματα βουνά
αλλά χωρίς
αυτή τη θάλασσα
η ζωή μου θα έχανε
την αξία της
αν έχει

νόημα και σημασία

αφαιρώ το νόημα από τις λέξεις έτσι α-νόητες να προκαλούν τη στέρεη λογική σου. έχεις ποτέ κοιτάξει ένα αναμμένο κερί επάνω στο τραπέζι; υψώνεται σε μια κορφή κι ύστερα λιώνει, σιγά-σιγά, στο φως γύρω του - σαν φόντο - αχνοσαλεύουν οι αόρατοι... η μοίρα το ΄θελε σε τούτο το τραπέζι κάθε φορά που ζει από λίγο να πεθαίνει - και μια γραμμή από Ίσκιους το Επέκεινα - μη φοβάσαι! είναι οι λέξεις μου γυμνές και τα σημεία στίξης τους καλοί φρουροί! εσύ διαλέγεις τι θα ΄θελε να πει ο ποιητής κι άλλωστε, τι σημασία έχει;...

Αφού κοιμάσαι...

Να ψάχνεις τις συμμετρίες
και να χάνεις το μέτρο.


Είναι, βέβαια, κι αυτό μια περίπτωση,
απλά μου προκαλεί κάποιο άγχος.


Η ζωή κυλά γύρω από ένα παιδί που κλαίει
κι εσύ, ρε μεγάλε, πού πας;


Η ζωή κυλά γύρω από πράγματα που αναποδογυρίζουν
και, εν τέλει, ποιος είσαι;

Η ζωή κυλά.
Τελεια.

Αλλά τι περιμένω, αφού κοιμάσαι όρθιος και πληρώνεις τσάμπα ξενοδοχείο.
Του Hilbert κατά προτίμηση...

(Ο ενικός είναι τρόπος του λέγειν
τα δωμάτια είναι άπειρα...)

γράφω έξω στο φως

Γράφω. Γράφω έξω στο φως. Η αγελάδα κοιμάται˙ και το σκυλί κάτω απ΄ την καρέκλα. Καθαρός αποσπασματικός ουρανός, γεμάτος ήχους. Το φως σε λίγο θα γίνει αδίσταχτο και το τραπέζι θ΄ αρχίσει, λες, να χαλάει. Αχ, κύριε Νίκο, πάλι γκρινιάζεις. Γράφω: Το βουνό αυτό δεν κάηκε ακόμα, η θάλασσα αυτή δε στέρεψε ακόμα, ο ορίζοντας αυτός δε μαύρισε ακόμα κι ακόμα ζω. Σαν τυφλός που νομίζει ότι βλέπει. Αλλά τι ιδέα έχω εγώ για τα χρώματα; Αφού δε με λένε Μπεάτε˙ ούτε καν Μαρία. Άκου, κύριε Νίκο. Η ζωή ξημερώνει άλλη ζωή. Αλλά, κάπου, κανένα χαμόγελο. (Παύση πρώτη…) Σειρές επιλογών επιβεβαιώνουν τις μέρες μου. Η επιβεβαίωση αυτή ακυρώνει τη λογική. (Την τυπική. Για τις άλλες δεν ξέρω.) Η έλλειψη νοήματος αποτελεί τη συνεκτικότητα της ακολουθίας τους. Έλλειψη˙ νοήματος˙ (προσδιορισμός.) Αποδοχή˙ (παθητική). Αλλά αύριο θα ξημερώσει άλλη μέρα. (Α-priori συνθετική πρόταση.) Άλλωστε, υπάρχει και θεός που βλέπει. (Α-priori αναλυτική πρόταση˙ αν υπάρχει.) Οι παρενθέσεις μού χαλάνε τη διάθεση. (Επιτυχής επιβεβαίωση επισφαλών βεβαιοτήτων, από το πουθενά...) Χάλασε ο κόσμος. Χωρίς νόημα παρατάσσω τις σκέψεις μου. Συνδηλώσεις χωρίς ειρμό. Μη με ρωτήσεις πού πάνε, κύριε Νίκο, θα γελάσω. Χοάνη. Εξαιρετική. Απύθμενη. Επικίνδυνη. Καθημερινή. Εκεί χάνονται οι λέξεις, τα χρώματα, το νόημα, η σημασία, οι επιλογές… (Παύση δεύτερη…) Τι να διαβάσω πάλι απόψε; Ακόμα δεν κατέχω τίποτα˙ ξέρω. Αμφίβολα δυνατό αν θα τα καταφέρω ποτέ˙ ξέρω. Αμφίβολα νοητό˙ εντάξει, δεν ξέρω αν εντέλει χρειάζεται… (Παύση τρίτη…) Γαμώτο, τα κουνούπια τσιμπάνε πολύ. Κρίμα που δεν έχω ανοίξει κουβέντα με κανέναν άλλον εδώ γύρω. Αλλά και πάλι βαριέμαι να μιλάω. Δεν έχω και καμιά καλή ιστορία ν΄ αφηγηθώ. Για τη νύχτα, ίσως, (που έρχεται πάντα)… ή τους γρύλους… ή το νερό που τρέχει στο διπλανό μπάνιο… ή το μαγαζί του κουλού… ή το ψωμί του ψηλού… ή την τρέλα τους έξω… ή την τρέλα μου μέσα… Άσε˙ η σιωπή σου, κύριε Νίκο μου, απείρως προτιμότερη (αν υποθέσουμε, βέβαια, ότι δε με διαβάζεις κι εσύ κρυφά…) Αυτή η σελίδα δε λέει να τελειώσει. Ομολογώ. Μόνο αυτόν το σκοπό είχα, από την αρχή, βάλει. Να γράφω μέχρι να τελειώσει αυτή εδώ η σελίδα και μόνον, αδιαφορώντας για την οποιαδήποτε τυχαία (οπωσδήποτε τυχαία) σημασία˙ ή νόημα. Ένα βουνό από γράμματα και να μην μπορώ, λέει, να κοιτάξω από πίσω. Είναι πεδιάδα; Θάλασσα; Ή άλλο βουνό; Η τέλεια θέα. Ενδεχομενική. Αθέατη στα μάτια των απλών περαστικών. Όχι, κύριε Νίκο, για να δείτε πρέπει να πληρώσετε. Χρόνο, κύριε Νίκο μου, χρόνο… Τα κουνούπια είναι απίστευτα πολλά και δεν τ΄ αντέχω. Το σκυλί κοιμάται. Και η αγελάδα. Οι άνδρες έχουν πάει για «δουλειές». (Ο κύριος Νίκος, κάτι τέτοιες ώρες, εξαιρείται.) Οι γυναίκες με τα παιδιά. Εγώ με το laptop. Α, λίγο ακόμα κι αλλάζω σελίδα. Πάω για ύπνο…