Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

έχει έναν ήλιο έξω...



έχει έναν ήλιο έξω ωραίο.
πέφτουν οι αχτίδες πλάγια στην καρέκλα
κι αντανακλάται το ωραίο πάλι
μες στου δωμάτιου την ησυχία.


ανάσα.


ανοίγω ετούτη την οθόνη
που περιγράφει τα όσα είδα:


ισχνά τα νέα ως φαίνεται.
κάνει ηχηρό το τίποτα ως κάτι
που αξίζει να ειπωθεί
μα πάλι φοβάμαι μη γίνω βαρετή
σ΄ αυτόν που το κοινότυπο βαριέται.


ακούω τη μέσα μου φωνή ν΄ αναστενάζει
και δυναμώνω μια στιγμή την ένταση:


γλιστερά σκουλήκια

και καφέ στα μπρίκια

σου γελάνε
πέφτουν να σε φάνε


αναλλώνω

το μικρό μου χρόνο

σε σκουπίδια

και με ζώνουν φίδια
.

παύση.


κλείσε την πόρτα, μάτια μου.
όχι. καμία ρίμα δεν σε σώζει
ή θα σκοτώσεις το ληστή ή...

παύση.


έχει έναν ήλιο έξω ωραίο.
πέφτουν οι αχτίδες πλάγια στην καρέκλα
κι αντανακλάται το ωραίο πάλι
μες στου δωμάτιου την ησυχία.
..

3 σχόλια:

Erevos είπε...

πολύ πολύ ωραίο... κι επιλεγμένες λέξεις...

Φαιδρα Φις είπε...

ελήζοντο...
οι ληστές

τις μέσα μέρες
και νύχτες

σκότωσέ τον
εκτός αν τον ερωτεύεσαι

σε φιλώ
μου αρέσει πολύ

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas είπε...

"Καμία ρίμα δεν σε ζώζει"; Ποιος ξέρει; Ίσως μια ρίμα να είναι αρκετή. Καλό απόγευμα